Leonoor deelt


In

Leonoor deelt

schrijf ik over mijn levenservaringen, onze woongroep Contact & muziek, ons sociaal bewustwordingsproces, muziek, de overstap die we maken naar lichtvoeding, contact met mijn ouders, het overlijden van mijn broer en een jaar later mijn zus, die 11 jaar bij ons heeft gewoond, mijn gedachten over het leven en dood, contact met andere dimensies en vlinders.
We leven in een waanzinnige maatschappij, waar mensen die problemen als slechte voeding, bestrijdingsmiddelen, de afschuwelijke werkingen en gevolgen van medicijnen en vaccinaties bespreekbaar maken, het zwijgen wordt opgelegd en hun leven zelfs niet meer zeker zijn.

Zolang we niet onze twijfels, ervaringen en problemen met elkaar gaan delen kan de macht van geld, bezit, wapens, chemische middelen, voedselindustrie, de farmaceutische industrie, in ons leven heel veel schade aanrichten.

Als we bezig gaan met liefde, delen, mediteren, muziek maken, zingen, openstaan voor andere dimensies, openheid, praten, schrijven, contact met elkaar, ook via internet, zoeken naar andere, nieuwe en oude wegen met elkaar verbinden, natuurlijke manieren van leven, genezen, ons leven een positieve wending geven, komt er liefde, bijzondere ervaringen en wonderen in ons leven.


Ik ben heel dankbaar dat ik dit kan delen met mijn huisgenoten Marthe en Erik. We zijn elke dag dankbaar voor ons prachtige, moeilijke leven en de diepe verbondenheid met elkaar. Op onze website www.contactmuziek.nl kun je veel over onze bijzondere leven lezen, zien en luisteren.


Posts tonen met het label samenwerken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label samenwerken. Alle posts tonen

donderdag 13 april 2017

mijn moeder in een verzorgingshuis

Mijn moeder, 11 april 2017
Ik ben bij mijn moeder geweest samen met mijn zus. Alles krijgt een bijzondere wending. Meer dan ik ooit had kunnen hopen is mijn moeder aan het open gaan. Mijn moeder is nog nooit zo intens blij geweest. 

Toen we aankwamen en ik vroeg hoe het ging, zei de verzorging dat ze onrustig was. Mooi dan komen we precies op het goede moment, dacht ik.

Ik ben aan het 'werk' gegaan. Het werd heel bijzonder. De engelen zijn ons aan het helpen. Het drama blijkt ook een wonder in zich te hebben. Ik ben al 4 dagen achter elkaar bij mijn moeder geweest. Gisteren heeft ze bijna alleen geslapen, tot niets meer in staat. Vandaag was ik samen met mijn zus. 





Ongelooflijk hoe mijn moeder opbloeit nu ze een paar dagen echt aandacht krijgt, omdat ik haar niet als dement zie. Ze wilde naar buiten en dat wat er met haar gebeurt ook naar buiten komt. Ik zei tegen haar dat wij al voor veel mensen een inspiratie zijn. 







Mijn moeder (85 jaar) ging spontaan 
het lied van de wielewaal zingen: 
Kom mee naar buiten allemaal, 
dan zoeken wij de wielewaal.
En horen wij die muzikant,
dan is zomer weer in 't land. 
Dudeljo klinkt zijn lied,
Dudeljo klinkt zijn lied,
Dudeljo en anders niet.


Hij woont in ’t dichte eikenbos,
gekleed in gouden vederdos, Daar jodelt hij op zijn schalmei. Tovert onze harten blij
Dudeljo klinkt zijn lied,
Dudeljo klinkt zijn lied,
Dudeljo en anders niet.

Op het filmpje zingen we het tweede couplet.

Hoe zorg je voor elkaar en blijf je voor elkaar zorgen? Daar is deze maatschappij nog niet goed in. Twee dochters om haar heen, het doet haar en ons ook heel erg goed. Ze werd helemaal blij toen ze ook Marthe en Erik door de telefoon hoorde. Ze wil heel graag dat ze hen zo snel mogelijk ziet. Ook Jeannette heeft meer kunnen vertellen. Er zijn alleen maar engelen om haar en ons heen. Toen wij weggingen zei ze dat ze wel kon huilen van vreugde.
Sinds ik voor mijn moeder ben gaan kiezen en voor haar opkom, is alles gaan veranderen. Ik zei tegen mijn vader een aantal jaren geleden: Ik ben niet tegen jou, maar vóór mijn moeder, dat is alles, maar daarmee bleek ik een enorme revolutie in gang te zetten in ons gezin en eigenlijk in de maatschappij. Het is een groter maatschappelijk probleem: 

Moeders en vrouwen worden nog veel te weinig gewaardeerd en gezien. 

Wie voor haar/zijn moeder kiest, kiest voor zichzelf en ik heb de uitspraak gedaan 'Moeders liefde geven is therapie voor de hele wereld'. En een Joods gezegde zegt: Wie één mens redt, redt de hele wereld.

Wat heb ik hier naar verlangd. Elke keer denk ik wat heb ik al veel mooie ervaringen met mijn moeder, als ze overlijdt is het al goed, maar dan gaat er weer een nieuwe deur open met heel bijzondere ervaringen. Ik heb veel geleden, heel veel, maar dat dit er allemaal uit zou komen als je dat toelaat, had ik zelfs niet durven hopen of dromen.


Ik kan iedereen aanraden: hou vol, blijf in jezelf geloven en volg echt je hart, ook al lijkt het soms onmogelijk, zegt iedereen dat je niet goed bezig bent, of maar moet accepteren dat het zo is, als je het niet zo wilt of voelt, durf dan te vertrouwen dat dat waar is en dat je mag vertrouwen dat je geholpen wordt om je wensen en diepe verlangens in vervulling te laten gaan. liefs Leonoor

dinsdag 4 april 2017

3 april 2017 verjaardag van mijn zus Jeannette


Ik heb deze brief aan mijn vader geschreven op de verjaardag van mijn zus Jeannette, die ook bij ons in de woongroep woont.

Hallo pap en mam,                                                                                                3 april 2017


Pap, ik hoop dat je dit leest, ik heb een nacht doorgewerkt. Ik hoop dat je echt probeert tot je door te laten dringen wat ik schrijf. Want anders komen we nooit verder. Wat ik schrijf is geen onzin. 'Koos, er zit meer in dan je denkt', de woorden die oma ( de moeder van mijn moeder) meer dan 50 jaar geleden heeft gezegd en mama elke dag herhaalt, hebben jóu nog niet bereikt. 

Ik vind het een erg onaardige mail voor de verjaardag van Jeannette. (Mijn vader zegt dat hij vindt dat we maar (weer) eens een maand niet moeten komen, en nadenken wat er de laatste jaren gaande is en hij tot rust kan komen).

Erg dat je mama pijn doet en haar het contact met haar dochters niet gunt. We komen in de eerste plaats voor mama. Ze kan bijna niet meer en nog blijf je haar pijn doen. Heel erg waar je mee bezig bent. Je kunt beter stoppen met pijn doen en stoppen met die rot medicijn carbasalaatcalcium, de bloedverdunner die mama doodmoe maakt. 

Aart heeft al 40 jaar geen enkel contact gemaakt met zijn zussen, dat is voor jou allemaal oké. Ik heb gehuild en heb moeten accepteren dat ik niets in te brengen heb als vrouw, als zus. Het elkaar mogen uitsluiten komt van jou. Het heeft me alleen nog meer gemotiveerd om te kiezen voor openheid, delen, elkaar helpen, liefde, eerlijk zijn, elkaar vertellen wat je niet fijn vindt, zonder elkaar pijn te doen of uit te sluiten. Vrijblijvend alles kunnen zeggen heeft echt wel consequenties, ook jouw pijn doen.

Mama wil dat helemaal niet en leeft dat ook niet voor. 
Zij wil niets liever dan haar kinderen zien

Dwaas en onbegrijpelijk vindt mama dat jij zo met je dochters omgaat. Ze vindt het heel erg dat je niet bijdraait. Heel erg dat je mama het contact met ons, haar dochters niet gunt. Mama vindt het fijn om iets anders te horen, de één ontdekt dit in haar of zijn leven, de ander dat. Je kunt elkaar aanvullen, zo kijkt zij er tegenaan. Zij vindt het fijn dat wij meeleven en meedenken, met duurzaamheid bezig zijn, liefde hebben voor de natuur en met elkaar werken aan sociaal met elkaar omgaan.

Maar jij wilt helemaal niet dat wij bijzonder zijn en een aanvulling zijn in jullie leven. Aanpassen, gehoorzamen, verschrikkelijk en belachelijk dat je dat eist. En dan zeggen dat je wil dat je een eigen mening hebt en beweren dat je me niet minacht om die eigen mening.  

Ik vind het meest oneerlijke dat je Erik gebruikt om mama pijn te doen. Het heeft niets met Erik te maken. Zij vindt het verschrikkelijk dat jij zo met je dochters omgaat. Erik en Marthe eruit zetten is liefdeloos, egocentrisch. Ook al maakt iemand fouten of doet iemand pijn, je kunt elkaar helpen, dat is liefde, wijsheid en passend bij jouw leeftijd zoals mama dat zegt. 

Als Erik excuses moet aanbieden, moet je ze ook in ontvangst kunnen nemen. Dat vraagt een open houding en de echte bedoelingen willen begrijpen, het in een groter geheel zien. Er is veel negativiteit, elkaar uitsluiten mag van jou in ons gezin. Jij wil je negatieve houding niet zomaar opgeven. Ik kan je zeggen negativiteit kent geen grenzen, het kan altijd erger. Jullie hebben de oorlog al meegemaakt. Positiviteit is essentieel om vrede en harmonie te krijgen in je leven. 



















Je weet dat wij echt wel alles (willen) doen om problemen op te lossen en mama een beter leven te geven. Als jij het goede in de ander ziet, dan is de ander goed, als jij het kwade in de ander wil zien, dan is de ander een slecht iemand. Het is aan jou om het goede in de ander te zien en te kiezen voor positiviteit. Dan kunnen alle problemen in een dag opgelost zijn en heb je een ander leven. Maar jij bent te trots om voor positiviteit te kiezen. Wat was je kwaad dat ik het woord negativiteit heb ingebracht. Sindsdien laat je alleen maar nog meer zien hoeveel je daarmee bezig bent.
  
Geen van je dochters en kleindochters hebben kinderen gekregen, dat is ook niet natuurlijk en niet normaal. Aart en Jan hebben nog nooit één keer in hun leven contact gezocht en bepalen al 40 jaar dat er geen enkel contact mag zijn. Dat ligt echt niet bij mij. Eén telefoontje van Jan zou ons allemaal een ander leven hebben gegeven. Maar hij was te trots, Aart is te trots en jij bent te trots. Als niemand hoeft toe te geven, een beweging naar de ander hoeft te maken of initiatief hoeft te nemen, komt niemand verder.

Ondertussen is mama aan het lijden en kijkt iedereen de andere kant op. Wat erg dat je haar zo laat lijden terwijl je weet dat het door de spanningen en de medicijnen komt. 

Erik is voor mij opgekomen en heeft gezegd en willen zeggen dat hij vindt dat jij niet moet accepteren dat Aart en Jan zo met mij om mogen gaan, dat je niet moet drinken en dat mama geen medicijnen moet slikken. Het zijn allemaal zinvolle woorden. Jij loopt weg, wil niet praten, jij roept die afschuwelijk apathie op. Ik heb ook jaren bij jullie gezeten en niets kunnen of durven zeggen. Je hebt geen idee hoe zwaar het is en hoeveel energie het kost om die negativiteit, het niet mogen praten, het als vrouw belachelijk gevonden worden, niet serieus genomen worden, te doorbreken.

Ik heb bijna zelfmoord gepleegd en ben blij dat ik het niet gedaan heb en het heb overleefd. Ik heb niet voor niets drie mensen nodig die me dag en nacht steunen om me staande te houden in jouw negatieve sfeer.  

Ik voel me heel onvrij en diep geminacht door jou en mijn broers. Echt niet normaal hoe ik me moet aanpassen, in bochten wringen, aardig moet doen, belangstelling moet hebben en nooit het gevoel hebben of krijgen dat je blij bent. Het is gewoon nooit goed, een rot gevoel. 

Ik ben acht mei jarig. Acht mei, klinkt als acht mij, dat betekent dus niet min-acht mij.

Heel naar om erachter te komen dat je eigen vader niet met verbinden en positiviteit bezig is. Jij probeert mij in de schoenen te schuiven dat ik met verdeel en heers bezig ben. Maar dat is alleen maar als je met negativiteit bezig bent. In een positieve sfeer kan iedereen er zijn en zichzelf zijn. Daar ben ik mee bezig. Jij bent met uitsluiten, negativiteit en verdeel en heers bezig. Ik ben dat niet en wil dat ook niet. Ik ben blij als iedereen bij elkaar is en laat merken dat je blij bent met elkaar.
  
Jeannette heeft meer van jou en Jan overgenomen dan ze wil (weten). Daarom is het ongelooflijk moeilijk om met haar om te gaan. Ze is helemaal niet wie ze eigenlijk is, is nog steeds bijna helemaal bezet door elke man die ze tegenkomt. Heel triest, maar als je alleen maar negativiteit hebt ervaren, en je gevoel hebt uitgeschakeld herken je positiviteit bijna niet meer. Dat kan alleen als je weer gaat voelen, je gevoel durft toe te laten. Voelen is voelen, dat gaat niet met je verstand. Daar schiet je verstand tekort. Als jij weigert je gevoel toe te laten komen wij ook niet dichter bij elkaar. Je weet dat mama iets anders wil en ik ook, maar je wilt je daar niet voor open stellen. Jij wilt alles bepalen en in de hand houden. 

Met mama kan ik overleggen, samenwerken, elkaar laten weten dat we blij zijn met elkaar, blij dat zij nog leeft, dat jullie nog samen zijn en ik met haar contact mag hebben op een diep niveau, met wijsheid, openheid en liefde. Mama is blij met alles, dankbaar als ik haar voeten vasthoudt. Dan wil je ook graag iets doen, maar voor jou is alles wat ik doe bij voorbaat te weinig. Ik kan geen goed doen. 


Erik had graag gewild dat zijn eigen vader niet geaccepteerd had dat hij slecht met zijn zussen is omgegaan. Ik ook, maar jij wil niets horen en maakt alles wat ik en wij doen negatief. Je maakt er iets van wat niets te maken heeft zoals het bedoeld is.

Met mij kan je altijd praten. Mama is altijd blij met elk woord dat ik zeg, jij wordt kwaad van elk woord dat ik zeg. Als we over jou praten, voelt ze spanning en krijgt ze het benauwd en laat ze zien en merken dat ze de spanningen met jou bijna niet meer aankan. Jij bent te trots om aardig te doen en bij te draaien en wat je geleerd hebt in de kerk, in de bijbel leest, toe te passen in je eigen leven.

Jij kijkt niet naar jezelf dat is je echte probleem. Het ligt nooit aan jou, het ligt altijd aan de ander. Als jij vriendelijk bent en niemand uitsluit heeft iedereen in je omgeving een beter leven. Wie haat zaait, zal haat oogsten. Niemand, ook jij ontkomt niet aan de gevolgen van liefdeloosheid en liefdeloos handelen. 

Jan is overleden, door zijn eigen en jouw hardheid. Jan wilde mij samen met Solveig kleineren en kregen daarvoor steun van jou. Eindelijk 'gerechtigheid', eindelijk mocht ik negatief gemaakt worden, niet alleen als ik alleen met hen was, maar nu ook met jou en mama erbij. Maar het ging anders. In overleg met mama ben ik niet gegaan en Jan valt twee weken later dood neer. Ik weet niet wat er gebeurd is, ik weet niet dat hij mij op zat te wachten. Vervolgens mag ik niet eens weten dat hij in coma ligt, al overleden is, maar in het ziekenhuis nog even de schijn opgehouden wordt dat hij nog zou leven. Mama vraagt aan mij wat er gebeurd is. Ik zeg een goede vraag en zeg dat het met de ruzie tussen papa en mij te maken heeft, niet wetende dat het zoveel meer waar is dan ik maar enigszins had kunnen vermoeden.

Dat is de laatste keer geweest dat jullie Jan hebben gezien. Mij de les lezen, kleineren, met jouw toestemming. Maar jullie hadden geen rekening gehouden dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik ben niet gegaan, omdat ik niet wilde dat ik door de politie opgewacht zou worden, of dat het zou escaleren. Hoe het ook zat, ik vertrouwde het niet en ben niet gegaan. Mijn gevoel heeft me gewaarschuwd. Het zou helemaal geëscaleerd zijn. 

Ik heb al heel veel overleefd, maar mama is nu aan het lijden zoals je niemand gunt. Heel erg dat je haar medicijnen geeft, bloedverdunners, de carbasalaat calcium is echt rot spul, maakt haar dóódmoe, een diepe moeheid zegt ze. Marthe heeft als kind 7 jaar ascal geslikt, gemeen spul zegt ze.

Je weet dat het niet goed is, je wilt niet eens een maand proberen om te stoppen en kijken hoe mama zich dan voelt. Haar voet is verstuikt, helemaal dik. Je gunt mama niet eens een maand te mogen voelen en ervaren dat zonder medicijnen er een last van haar af zal vallen. Liever klagen dat je het zwaar vindt om te moeten zorgen voor mama, dan luisteren naar een advies over hoe je medicijnen, chemische rotzooi, eindelijk kan stoppen na 25 jaar. Dan zou het echt veel beter kunnen worden. Als je het echt zo moeilijk hebt wil je echt wel eens iets proberen waardoor het beter kan worden. Maar dan moet je ook niet klagen: Wie niet horen wil, moet maar voelen.

Ik heb me 5 jaar verdiept in medicijnen en de gevolgen ervan. Ik heb artsen advies gevraagd, ben naar lezingen geweest, heel veel gelezen en ervaringen van mensen gehoord die wij tegenkomen. Iedereen had wel iets te vertellen of meegemaakt over de gevolgen van medicijnen, operaties. Mama slikt alleen maar medicijnen voor jou, door jou, niet omdat ze dat zelf wil. Net als de operatie aan haar rug, die ze ook zelf niet wilde. Heel erg, maar zo moeten we allemaal soms door heel pijnlijke processen in de realiteit komen. Mama komt er achter dat jij niet de man en vader bent die ze hoopte dat je zou zijn. 

Ik heb nog nooit een (fijn) gesprek gehad met mijn broers. Zij hebben ook geen contact met elkaar gehad. Jij vindt dat allemaal maar normaal. Mama zegt nog zoals een moeder dat kan zeggen: 'Ik houd van iedereen, het maakt niet uit wie er komt, ik vind het altijd fijn als jullie komen'.

Wat je allemaal maar wilt verbergen, het komt echt wel een keer aan het licht. Dood is geen dood, zoals wij dat denken. Jan is nu ergens anders, maar echt niet opgelost in het niets. Dat zou wel heel raar zijn. Maar als je denkt dat dood dood is, kan je natuurlijk alles vrijblijvend doen, zonder gevolgen. Dan mag je iedereen pijn doen, kleineren, minachten. 

Voor het eerst kon Jeannette op mama’s verjaardag erbij zijn, na 17 jaar gewerkt te hebben om enigszins zichzelf en weer normaal te worden. Mijn broers hebben mij alleen maar geminacht, 40 jaar niet gebeld, allebei niet en ook geen contact met elkaar. Ze zijn geen broers voor mij geweest en ook niet voor elkaar. 

Maar waar is het goede voorbeeld? Als jij vindt dat ik van jou zou moeten leren en jij niets van mij kan leren, zou jij toch in ieder geval een voorbeeld moeten zijn. Dat ben je niet.


Mama is de wanhoop nabij en ik weet inmiddels als ze zo moe is door de telefoon dat ze dan onder een enorme druk staat. Als jij maar even aardig doet, klinkt zij kilo’s lichter. 

Toen ik zei dat de politie mij op zat te wachten, zei je minachtend: 'Hoe kom je daar nu bij!'. Jij schrijft in de mail twee weken voordat Jan is overleden dat je een goed gesprek had met de wijkagent, en dat je je laat vergezellen door twee mensen en niet schroomt om de politie in te schakelen als ik zou komen. Heel naar dat je mij dan uitlacht, omdat ik niet kan weten dat Jan en Solveig daar zitten, omdat jij het niet verteld hebt en ik het dus ook niet kán weten. Erg dat je zo met mij de spot drijft en mij uitlacht. Jan is overleden, maar dat doet je nog niet terugschrikken. 

Als je vindt dat je Erik en Marthe eruit mag zetten, scherm je met de woorden van Jan die heeft gezegd dat je hen eruit moet zetten en Jeannette en ik welkom moeten zijn. Maar nu blijkt dat je daar ook helemaal niets van meende. Wat voor mij ook geen verrassing is. Het is niet vanuit je hart, zonder gevoel heeft contact en leven geen zin of waarde. Nogmaals het ligt niet aan Erik of Marthe. Elkaar uitsluiten is niet de weg naar vrede en harmonie, kan dat ook niet zijn. Maar als vrede of oorlog niet uitmaakt dan kan alles. 

Leonoor



vrijdag 27 januari 2017

Ziel terug in de zorg

Ik ben als initiatiefneemster van de woongroep Contact & muziek gevraagd door Hans Bogers op 25 februari 2017 in het Wajid Osho meditatiecentrum in Den Haag tijdens een dag over de Ziel terug in de zorg iets vertellen over mijn visie op gezondheid. Gezondheid is voor mij  samenwerken, samenleven, zonder labeling, medische kaders en medicijnen.

Iemand ziek noemen is voor mij ook al een labeling. Labeling werkt niet positief en helend, maar maakt afhankelijk, willoos, verstarrend, hospitaliseert, werkt verslavend, geestdodend, geen ruimte meer voor spontaniteit en creativiteit. 

De ziel terug in de zorg: Ziekte eruit, ziel erin. In onze maatschappij heeft ziekte de ziel overgenomen. In mijn ogen bestaat ziekte helemaal niet, maar wel emoties, onverwerkte ervaringen, spanningen. Die kan je genezen of helen met andere lagen en vormen van bewustzijn: stilte, stil zijn, aandacht en mediteren. Je hebt slapen en waken, mediteren overlapt allebei en kun je door ervaring uitbreiden. Dat mensen behoefte hebben aan bewustzijnsverruimende middelen, zie ik als de behoefte om contact te maken met diepere lagen in onszelf, ons lichaam, onze geest en onze ziel, maar dan van buiten af. Met mediteren gebeurt dat van binnenuit. Meditatie is zelfvoorzienend, heb je niets van buiten nodig. Als je een meditatie cd opzet die al ingesproken is en vaststaat kom je ook niet toe aan voelen, ervaren, bewustwording in je eigen tempo. Ik geloof ook niet in oefeningen, ze nemen je creativiteit, eigenheid en zelfredzaamheid over.

Er bestaat in mijn ogen geen ziekte, alleen maar een ziel. Heling en genezing is geen aandacht hebben voor ziekte, maar aandacht voor de ziel. Ik denk dat we daar helemaal aan toe zijn en dat we dat echt nodig hebben. Positiviteit is genezend en helend, een kind laat het ons heel vaak zien, kinderen hebben nog contact met spontaniteit en creativiteit. Spontane genezing is misschien ook wel niets anders dan geloven en zijn als een kind.

Met gezondheid bezig zijn is voor mij hetzelfde als met bewustwording bezig zijn, duidelijk maken aan jezelf en anderen wat je wel en wat je niet wil. Daardoor komt er richting en genezing. Bijvoorbeeld de keuze om geen vlees (meer) te willen eten, betekent voor mij niet alleen geen dieren willen doden, geen hormonen willen, maar ook geen aandacht en energie willen geven aan de vleesindustrie, die ook weer invloed heeft op de geest van mensen die de dieren slachten, de hormonen inspuiten, het vlees verkopen, vrouw en kinderen hebben, die allemaal lijden aan een verharding van de menselijke ziel. Vlees is heel moeilijk te verteren en de agressie, de pijn van dieren komt door vlees eten natuurlijk ook in ons. 

Als we allemaal geen dieren meer zouden eten, zouden er waarschijnlijk ook ziektes verdwijnen die daar verband mee houden. Doden van dieren is ook iets doden in jezelf, een verbinding verbreken met wezens die ook op aarde zijn, die ons kunnen helpen, waar we mee kunnen samenwerken, voor kunnen zorgen, van kunnen leren om goed mee om te gaan. Het verzorgen van dieren helpt ons om meer contact te maken met de verzorgende invoelende kant van onszelf. Door dieren te doden in plaats van voor ze te zorgen doen we niet alleen dieren maar ook onszelf geweld aan en kiezen we voor de harde, gevoelloze weg en niet voor de zachte, meelevende weg. 

Je zou in plaats van de ziel terug in de zorg ook kunnen zeggen gevoel terug in de zorg, dan komt het nog dichterbij en wordt het concreter en eenvoudiger. Alhoewel gevoel blijkt ook niet zo makkelijk te verwoorden, te delen, serieus te nemen. maar toch altijd makkelijker dan ziel. Ziel is ook moeilijk te verwoorden. Maar iedereen begrijpt wel dat als je geopereerd wordt en alle apparaten je lichaamsfuncties overnemen, dat dan je gevoel uitgeschakeld wordt, maar de ziel niet. Je bent niet dood, maar toch ook weer wel, geen gevoel, maar wel een ziel die doorgaat. Ik gun niemand zo’n traumatische ervaring, die alleen maar kan door je gevoel uit te schakelen, door als mens uitgeschakeld te worden. We praten er niet over wat dat doet met mensen die het (moeten) ondergaan en mensen die het (moeten) doen. Als we de verdovingen en narcoses niet zouden doen, wat zou er dan weer veel gaan veranderen!

Ik geloof niet in ziekte maar wel in verkeerde keuzes. 

Biologisch en bewust willen eten en leven, betekent voor mij geen wapens, geen chemische middelen, hormonen, medicijnen, vaccinaties en ook geen operaties willen voor mensen, dieren en planten. Dat is oor mij vanzelfsprekend. Maar om dat echt te doen, erover te praten op een rustige manier, je niet hoeven verdedigen, wel duidelijk zijn, is een levenslang proces. Echt zelfvoorzienend zijn, jezelf genezen, het wonder van het zelfgenezend vermogen bewust mogen ervaren, zodat we alleen bezig kunnen zijn met gezondheid, gaat voorbij aan ziek zijn. Ziek zijn is bezet zijn door wat je niet wil: negativiteit, gezondheid is toekomen aan positiviteit en wat je wel wil. Als je dat weet, kun je als antwoord op ziekte bewuster kiezen om met positiviteit bezig te zijn. 

Net als bij zuiver te zingen waar wij als woongroep mee bezig zijn, is de positieve intentie bepalend. Echt zuiver is het maar heel soms, maar ermee bezig zijn is echt de moeite waard. 

Ik was violiste, gaf vioolles en liep tegen grenzen aan, dat ik meer contact en minder muziek wilde. Ik ben in 2003 mensen gaan helpen en bij elkaar gaan brengen in een praktijk met haptonomie en muziek. Daar is in 2006 onze woongroep uit ontstaan. We wonen en werken met 4 volwassenen samen aan een heel intensief, sociaal, emotioneel, muzikaal, meditatief bewustwordingsproces. We komen elkaar tegen, hebben het moeilijk, gaan alles met elkaar aan, gaan door heel veel lagen heen en maken erg mooie dingen mee. Heel belangrijk dat je niet verder, maar ook niet minder ver bent en hoeft te zijn dan je bent. Jezelf de vraag stellen wie ben ik, is ook de vraag mogen stellen wie wil ik zijn. Vind ik alles best, heb ik op alles kritiek, wat doe ik zelf, wat accepteer ik van mezelf en van de ander, wat willen we samen. Kortom een heel levendig interactief leven.

Vragen als wie ben je werkelijk, wie wil je zijn, is bij ons dagelijks aan de orde. Als woongroep proberen we antwoorden te vinden en te geven op wat is nu echt sociaal, zelfvoorzienend, duurzaam, milieubewust leven. Daarbij is voor mij milieubewust leven niet alleen goed omgaan met de natuur, met de aarde, maar gaat dat ook over je sociale en innerlijke milieu, je familie, vrienden en de mensen om je heen en je lichaam en je gedachten schoon houden en schoon maken. 


een mooi gesprek met mijn moeder


Het milieu is ook de wereld om ons heen. Als we kinderen leren dat ze zich moeten leren aanpassen, moeten we niet verbaasd zijn dat ze geen eigenheid hebben ontwikkeld. 

Wat doen we eraan, wat accepteren we, hoe kritisch zijn we eigenlijk. Hoe vaak accepteren we dat mensen pijn hebben, misleid worden met medicijnen, vaccinaties, operaties, in mensen gesneden wordt, naalden in zich krijgen en we geen oorzaken wegnemen. Ik zou willen dat er een nieuwe politieke partij komt: De Partij zonder naalden. Ik ben benieuwd als we die weg ingaan wat we dan gaan doen om onszelf en elkaar te helpen met helen en genezen.

Het voelt hetzelfde we zelf geen suiker meer eten en kinderen geen suiker meer geven, niet meer roken, drinken, vlees eten, de pil gebruiken en echt met duurzaamheid bezig zijn, dus ook met ons lichaam duurzaam omgaan. Dan krijgen we echt een ander levens een andere wereld. Meditatie kan daar veel in betekenen. Als woongroep mediteren we steeds meer en voelen we dat ons lichaam, onze geest (gedachtes) en onze ziel daar behoefte aan heeft. 'Gewoon’ stil zitten, geen ademoefening doen, luisteren en voelen wat er in je lichaam gebeurt en wat er met je gedachtes en je bewustzijn gebeurt. Ik ervaar dat er veel te ontdekken is, mezelf, mijn lichaam, mijn geest leren kennen. Meditatie en communicatie zijn voor mij twee kanten van dezelfde medaille:

Geen meditatie zonder communicatie en geen communicatie zonder meditatie. 

Als mensen eenmaal gaan mediteren, praten ze niet meer met elkaar, zeker niet over het mediteren. Voor mij is de afwisseling belangrijk, zodat we aan allebei toekomen. Kijken, luisteren, voelen wat natuurlijk voelt, de ene keer, het ene moment kan dat praten zijn, de andere keer, het andere moment mediteren. Ik gebruik liever woorden als stilzitten of stil zijn, stilte, maar meditatie komt beter over. Mensen begrijpen dan wat je bedoelt. 

Zo is het ook als we zeggen dat iemand Parkinson heeft, dan zeggen mensen: Oh, is het dat, dan begrijp ik het en dan is het geaccepteerd en klaar. Maar het is niet het echte verhaal over wat iemand heeft meegemaakt, hoe hij of zij geleefd heeft. Voor mijn gevoel is deze dag er ook om te vertellen dat we niet ziek willen worden of zijn, maar onze ziel terug willen en voor elkaar willen zorgen.

Steeds als ik verder kom in bewustzijn, valt er weer een 'duur' woord af. Ik speelde als kind viool, had vioolles, ik ging naar het conservatorium, werd violiste en viooldocente. Daarna raakte ik overspannen toen ik 35 jaar was.  Nadat ik ging improviseren noemde ik mezelf op een gegeven moment amateur (liefhebber) en vond dat een vooruitgang, maar maatschappelijk gezien is van professional naar amateur een stap terug. Maar ik kwam daardoor juist toe aan vragen als: Wat is muziek en waarom maak ik muziek. Is het ego, geliefd willen zijn, of wil ik dienstbaar zijn en muziek gebruiken om liefde te delen, te spelen uit liefde? Inmiddels zing ik bijna 'alleen nog maar' op een meditatieve manier met mijn huisgenoten. Deze levensloop of boog geeft aan dat we zelf kunnen bepalen wie we zijn, wat we willen en de labeling en duiding ervan door de normen van de maatschappij of door ons eigen gevoel kunnen laten bepalen. 


mijn moeder en ik
Ik wil nu vooral bezig zijn met mediteren, rust, naar elkaar luisteren, samenwerken, elkaar tegenkomen, communiceren, levenservaringen en kennis delen, mooie dingen en teleurstellingen meemaken, blij zijn met moeilijkheden, bezig zijn met bewustwording van mezelf en anderen. 

We hebben niet geleerd om te praten en zijn gewend om ons beter voor te doen dan we zijn en niet over twijfels en onzekerheden te praten of met elkaar te overleggen. Openheid, samenwerken geeft ruimte voor nieuwe ideeën en uitbreiding van je eigen visie op het leven. Luisteren naar anderen en je eigen pad volgen vind ik een erg mooie manier van leven, die ik iedereen gun, of je 'gezond' bent of 'ziek'. Ik geloof zelf niet in die tweedeling. We zijn allemaal gezond of allemaal ziek, zo zie ik het. We zijn één, iedereen is een deel van het geheel. Als ik meeleef met iemand die 'ziek’ is, voel ik ook ziekte in mij, wie is er dan ziek, kun je je afvragen. Misschien is genezen ’slechts'  een kwestie van je 'weer’ verbinden, verbonden voelen.  

Als kind wordt je geboren en kom je er langzaam of snel achter dat je gezin, school, de kerk, de mensen en de wereld om je heen niet zo vriendelijk zijn als je hoopt(e). Het goed met elkaar omgaan blijkt geen onderwerp van gesprek en zelfs bijna niet te verwoorden. Als ik vindt dat de ene mens niet in de andere mag snijden en er echt andere manieren zijn om met elkaar om te gaan, is bijna iedereen verbaasd, zo gewoon en acceptabel vinden wij het dat er dagelijks mensen door operaties verminkt worden voor hun hele leven. Dat kan alleen gebeuren door je gevoel uit te schakelen, mensen te verdoven en niets openlijk te doen. Als we op Facebook filmpjes zouden zien wat mensen doen en meemaken in ziekenhuizen zouden we geschokt zijn. Hoe dat voelt, hoe dat is voor de ziel om je gevoel uit te schakelen is nog nauwelijks over nagedacht.

Toen ik dat begon te begrijpen kwam het besef dat ik niet achter maar voorliep. Er kwam langzaam een diepgaande verandering in mijn leven, van onbewust, eenzaam en aanpassen, naar bewust, een eigen visie mogen hebben, me kunnen ontwikkelen, over mijn gevoel praten, ervaringen delen en anderen helpen om je eigen visie te ontwikkelen, ruimte te maken voor gevoel en anders met elkaar om te gaan. 

Ik zag een video van een drie artsen in China, die in 5 minuten een vrouw van haar kanker genazen. Het commentaar achteraf was: 'Wij zien geen zieke vrouw, maar een gezonde vrouw' en weg was haar kanker. Haar niet als ziek zien bleek (in dit geval) genoeg. Er gebeurt wat je gelooft. Bij mij zijn mensen ook minder ziek, dat is altijd al zo geweest, ik kijk ook anders dan de meeste mensen, ben ik achter gekomen. Wat voor mij vanzelfsprekend is, blijkt voor veel mensen nieuw te zijn: ik denk buiten kaders, hokjes, labeling en opleidingen.


Ik ben geboren om bewust te worden en mensen te helpen met bewustwording en communicatie. Dat heeft zich inmiddels uitgebreid tot zelfvoorzienend, duurzaam leven met vier mensen en niets van buitenaf nodig hebben, maar wel elkaar nodig hebben, samenwerken!  




Mijn moeder (84 jaar) zegt altijd: 
Mensen die mensen nodig hebben, 
zijn gelukkige mensen.








lieve groeten
Leonoor

maandag 17 oktober 2016

mijn ouders 14 oktober 2016

Ik had een tijdje geleden een bijzondere ontmoeting op straat in onze wijk met een meisje van 5 jaar die mij nog herkende van toen ze twee jaar was en ik muzieklessen gaf op een kinderdagverblijf. Ik liep met een huisgenoot Erik en ging een paar straten verder dan normaal, een beetje de bloemen achterna die we zagen, ineens zag ik een meisje met haar oma. Zij herkende mij. Toen ik vroeg of ze nog wist van de muziek, begon ze te stralen. Wat een diepe indruk had dat gemaakt. Haar oma die erbij was, was helemaal verbaasd over de diepte van ons contact op dat moment. We waren eigenlijk allemaal aan het stralen. Wat is een contact met een kind toch eigenlijk bijzonder. Ik vroeg hoe oud ze nu was, en of ze het naar haar zin had op school. We keken elkaar zo intens in de ogen dat ik haar vertelde dat ogen heel belangrijk zijn en een verhaal vertellen. Ik kon haar op zielsniveau echt even raken en iets meegeven en laten voelen wat zielscontact is en daar op haar niveau woorden aan geven, heel bijzonder. Ik voelde me echt even een lichtwerker. 

Dit is Mia een ander kind op hetzelfde kinderdagverblijf, die op de kleine luit met darmsnaren prachtige tonen maakt. Kleine kinderen maken mooiere tonen dan volwassenen, omdat ze nog zulke zachte en fijngevoelige vingers hebben.


Ik had een bijzonder, niet makkelijk, maar wel heel belangrijk gesprek met mijn ouders, op 14 oktober 2016, de dag dat ze 62 jaar getrouwd waren. Ik kreeg een heel diep besef dat de plotselinge dood van een broer drie maanden helemaal geen toeval was, maar helemaal gepland. Hij heeft in zijn leven helaas gekozen om met haat bezig te zijn en niet toe te geven dat liefde een andere en de betere weg is. Toen ik hem een keer belde 10 jaar geleden op zijn verjaardag schold hij me uit voor telefoonterrorist en mijn jongere zus die ik een keer belde om haar uit te nodigen voor mijn verjaardag zei ze: kamikaze actie, mijn horloge stond even stil, 17 jaar geleden. Iedereen heeft in ons gezin alles bij mij kunnen leggen dat ik verschrikkelijk ben om mee om te gaan, enz, enz. Niemand wil(de) contact met mij, ook mijn zus Jeannette niet. Ik heb bijna zelfmoord gepleegd door de hardheid van mijn zus toen ik het moeilijk had 20 jaar geleden. 

Toen ik door het dal heen was ben ik Jeannette 16 jaar geleden gaan aanspreken om dat om te draaien, niet makkelijk, ik heb heel veel kwaadheid over me heen gekregen en nog dagelijks, het zit heel diep, maar altijd beter dan doorgaan. Mijn vader heeft hier het voorbeeld in gegeven door mijn moeder uit te lachen met haar liefde voor de natuur, brandnetels, eerlijk hout en pijn te doen. Mijn moeder heeft actie gevoerd voor het milieu en samen met een paar vrouwen ervoor gezorgd dat er geen fosfaten meer zijn in de wasmiddelen. Ze plantte overal bloemen en was actief voor vrouwen voor vrede. 

Mijn vader vertelde dat hij zijn best heeft gedaan om te vragen aan mijn schoonzus of de drie zussen op de crematie van mijn broer konden zijn, maar hij kwam alleen maar een diepe haat tegen bij mijn schoonzus, overgenomen van mijn broer. Hij is geschrokken, terwijl ik dit al 50 jaar meemaak. Maar altijd als ik daarover praatte en soms huilde was het de standaardreactie wat ik dan deed of gedaan had en dat ik iets moest doen. Ik legde uit dat ze dat nooit zouden zeggen tegen mijn broers of jongere zus en schoonbroer, maar nu lijkt er toch wel een beetje besef te komen dat het niet allemaal aan mij ligt. 

Mijn moeder heeft fantastisch geholpen, vooral toen mijn vader zei dat zij toch niets meer weet, werd ze echt kwaad: Zeg je dat over mij!! Ja zei mijn vader je bent dement, wat erg zei mijn moeder dat je zo over mij denkt en praat. Ze vroeg later aan mij wie dat doen en hoe dat kan gebeuren. Ik zeg de huisarts en mijn vader. Ze vindt het echt erg. Ik help haar door heel veel lagen heen. Mijn vader heeft in een mail geschreven dat mijn moeder dement is en geen volwaardig gesprekspartner, heel erg. 

Ik heb de laatste maanden gebruikt om de ontdekkingen die ik met mijn moeder doe helder te maken. Ik kan met haar over alles praten en met mijn vader niet. Dat heb ik hem ook geschreven. Alles heeft eraan bijgedragen dat het vandaag anders liep en tot mijn verbazing mijn vader toch wilde praten. 

Verklaar me dan maar voor gek en reduceer me maar tot een nul, zei mijn moeder  Nee hoor zegt mijn vader je bent niet gek maar wel dement. Mijn moeder zei toen: Misschien ben jij zelf wel dement. Echt grappig hoe we aan het spelen zijn met het afschuwelijke woord dementie, mijn moeder zegt dat woord moet onmiddellijk weg. Ik gebruik het woord bijna dagelijks door de telefoon met mijn moeder om haar weerbaar te maken en er niet geestelijk onderdoor te gaan. Ik zeg bijna elke dag wel een keer dat ze dement wordt verklaard en dan kan zij weer zeggen dat ze dat afschuwelijk vindt en vandaag heeft ze het voor het eerst ook zo duidelijk tegen mijn vader gezegd dat ze dat heel erg vindt. Super!

Alles help zo om de lading eraf te krijgen en duidelijk te maken dat het vernederend is om zo te denken en te kijken  Mijn vader zei dat hij het belachelijk vond dat ik niet in dementie geloof en alleen maar zeg het is niet de ment, maar de mens. Maar dat uit zijn mond te horen is wel erg mooi, langzamerhand komt er toch steeds iets meer over!!

Ik had mijn moeder nog even aan de telefoon zoals elke avond (vaak een half uur!) Ik legde uit dat ik mijn broer door een draaideur heb zien gaan en hij beseft dat hij niet meer terug kan en nu ergens anders is met mensen om hem heen die hem helpen om voor liefde te kiezen. Ze vond het mooi gezegd. Ze zei ik voel energie, licht en inzichten. Nog nooit heeft ze zulke spirituele woorden tegen mij gezegd. Ze zei ook dat ze het belangrijk en heel fijn vindt dat we zo met elkaar kunnen praten.