Ziel terug in de zorg

Ik ben als initiatiefneemster van de woongroep Contact & muziek gevraagd door Hans Bogers op 25 februari 2017 in het Wajid Osho meditatiecentrum in Den Haag tijdens een dag over de Ziel terug in de zorg iets vertellen over mijn visie op gezondheid. Gezondheid is voor mij  samenwerken, samenleven, zonder labeling, medische kaders en medicijnen.

Iemand ziek noemen is voor mij ook al een labeling. Labeling werkt niet positief en helend, maar maakt afhankelijk, willoos, verstarrend, hospitaliseert, werkt verslavend, geestdodend, geen ruimte meer voor spontaniteit en creativiteit. 

De ziel terug in de zorg: Ziekte eruit, ziel erin. In onze maatschappij heeft ziekte de ziel overgenomen. In mijn ogen bestaat ziekte helemaal niet, maar wel emoties, onverwerkte ervaringen, spanningen. Die kan je genezen of helen met andere lagen en vormen van bewustzijn: stilte, stil zijn, aandacht en mediteren. Je hebt slapen en waken, mediteren overlapt allebei en kun je door ervaring uitbreiden. Dat mensen behoefte hebben aan bewustzijnsverruimende middelen, zie ik als de behoefte om contact te maken met diepere lagen in onszelf, ons lichaam, onze geest en onze ziel, maar dan van buiten af. Met mediteren gebeurt dat van binnenuit. Meditatie is zelfvoorzienend, heb je niets van buiten nodig. Als je een meditatie cd opzet die al ingesproken is en vaststaat kom je ook niet toe aan voelen, ervaren, bewustwording in je eigen tempo. Ik geloof ook niet in oefeningen, ze nemen je creativiteit, eigenheid en zelfredzaamheid over.

Er bestaat in mijn ogen geen ziekte, alleen maar een ziel. Heling en genezing is geen aandacht hebben voor ziekte, maar aandacht voor de ziel. Ik denk dat we daar helemaal aan toe zijn en dat we dat echt nodig hebben. Positiviteit is genezend en helend, een kind laat het ons heel vaak zien, kinderen hebben nog contact met spontaniteit en creativiteit. Spontane genezing is misschien ook wel niets anders dan geloven en zijn als een kind.

Met gezondheid bezig zijn is voor mij hetzelfde als met bewustwording bezig zijn, duidelijk maken aan jezelf en anderen wat je wel en wat je niet wil. Daardoor komt er richting en genezing. Bijvoorbeeld de keuze om geen vlees (meer) te willen eten, betekent voor mij niet alleen geen dieren willen doden, geen hormonen willen, maar ook geen aandacht en energie willen geven aan de vleesindustrie, die ook weer invloed heeft op de geest van mensen die de dieren slachten, de hormonen inspuiten, het vlees verkopen, vrouw en kinderen hebben, die allemaal lijden aan een verharding van de menselijke ziel. Vlees is heel moeilijk te verteren en de agressie, de pijn van dieren komt door vlees eten natuurlijk ook in ons. 

Als we allemaal geen dieren meer zouden eten, zouden er waarschijnlijk ook ziektes verdwijnen die daar verband mee houden. Doden van dieren is ook iets doden in jezelf, een verbinding verbreken met wezens die ook op aarde zijn, die ons kunnen helpen, waar we mee kunnen samenwerken, voor kunnen zorgen, van kunnen leren om goed mee om te gaan. Het verzorgen van dieren helpt ons om meer contact te maken met de verzorgende invoelende kant van onszelf. Door dieren te doden in plaats van voor ze te zorgen doen we niet alleen dieren maar ook onszelf geweld aan en kiezen we voor de harde, gevoelloze weg en niet voor de zachte, meelevende weg. 

Je zou in plaats van de ziel terug in de zorg ook kunnen zeggen gevoel terug in de zorg, dan komt het nog dichterbij en wordt het concreter en eenvoudiger. Alhoewel gevoel blijkt ook niet zo makkelijk te verwoorden, te delen, serieus te nemen. maar toch altijd makkelijker dan ziel. Ziel is ook moeilijk te verwoorden. Maar iedereen begrijpt wel dat als je geopereerd wordt en alle apparaten je lichaamsfuncties overnemen, dat dan je gevoel uitgeschakeld wordt, maar de ziel niet. Je bent niet dood, maar toch ook weer wel, geen gevoel, maar wel een ziel die doorgaat. Ik gun niemand zo’n traumatische ervaring, die alleen maar kan door je gevoel uit te schakelen, door als mens uitgeschakeld te worden. We praten er niet over wat dat doet met mensen die het (moeten) ondergaan en mensen die het (moeten) doen. Als we de verdovingen en narcoses niet zouden doen, wat zou er dan weer veel gaan veranderen!

Ik geloof niet in ziekte maar wel in verkeerde keuzes. 

Biologisch en bewust willen eten en leven, betekent voor mij geen wapens, geen chemische middelen, hormonen, medicijnen, vaccinaties en ook geen operaties willen voor mensen, dieren en planten. Dat is oor mij vanzelfsprekend. Maar om dat echt te doen, erover te praten op een rustige manier, je niet hoeven verdedigen, wel duidelijk zijn, is een levenslang proces. Echt zelfvoorzienend zijn, jezelf genezen, het wonder van het zelfgenezend vermogen bewust mogen ervaren, zodat we alleen bezig kunnen zijn met gezondheid, gaat voorbij aan ziek zijn. Ziek zijn is bezet zijn door wat je niet wil: negativiteit, gezondheid is toekomen aan positiviteit en wat je wel wil. Als je dat weet, kun je als antwoord op ziekte bewuster kiezen om met positiviteit bezig te zijn. 

Net als bij zuiver te zingen waar wij als woongroep mee bezig zijn, is de positieve intentie bepalend. Echt zuiver is het maar heel soms, maar ermee bezig zijn is echt de moeite waard. 

Ik was violiste, gaf vioolles en liep tegen grenzen aan, dat ik meer contact en minder muziek wilde. Ik ben in 2003 mensen gaan helpen en bij elkaar gaan brengen in een praktijk met haptonomie en muziek. Daar is in 2006 onze woongroep uit ontstaan. We wonen en werken met 4 volwassenen samen aan een heel intensief, sociaal, emotioneel, muzikaal, meditatief bewustwordingsproces. We komen elkaar tegen, hebben het moeilijk, gaan alles met elkaar aan, gaan door heel veel lagen heen en maken erg mooie dingen mee. Heel belangrijk dat je niet verder, maar ook niet minder ver bent en hoeft te zijn dan je bent. Jezelf de vraag stellen wie ben ik, is ook de vraag mogen stellen wie wil ik zijn. Vind ik alles best, heb ik op alles kritiek, wat doe ik zelf, wat accepteer ik van mezelf en van de ander, wat willen we samen. Kortom een heel levendig interactief leven.

Vragen als wie ben je werkelijk, wie wil je zijn, is bij ons dagelijks aan de orde. Als woongroep proberen we antwoorden te vinden en te geven op wat is nu echt sociaal, zelfvoorzienend, duurzaam, milieubewust leven. Daarbij is voor mij milieubewust leven niet alleen goed omgaan met de natuur, met de aarde, maar gaat dat ook over je sociale en innerlijke milieu, je familie, vrienden en de mensen om je heen en je lichaam en je gedachten schoon houden en schoon maken. 

een mooi gesprek met mijn moeder

Het milieu is ook de wereld om ons heen. Als we kinderen leren dat ze zich moeten leren aanpassen, moeten we niet verbaasd zijn dat ze geen eigenheid hebben ontwikkeld. 

Wat doen we eraan, wat accepteren we, hoe kritisch zijn we eigenlijk. Hoe vaak accepteren we dat mensen pijn hebben, misleid worden met medicijnen, vaccinaties, operaties, in mensen gesneden wordt, naalden in zich krijgen en we geen oorzaken wegnemen. Ik zou willen dat er een nieuwe politieke partij komt: De Partij zonder naalden. Ik ben benieuwd als we die weg ingaan wat we dan gaan doen om onszelf en elkaar te helpen met helen en genezen.

Het voelt hetzelfde we zelf geen suiker meer eten en kinderen geen suiker meer geven, niet meer roken, drinken, vlees eten, de pil gebruiken en echt met duurzaamheid bezig zijn, dus ook met ons lichaam duurzaam omgaan. Dan krijgen we echt een ander levens een andere wereld. Meditatie kan daar veel in betekenen. Als woongroep mediteren we steeds meer en voelen we dat ons lichaam, onze geest (gedachtes) en onze ziel daar behoefte aan heeft. 'Gewoon’ stil zitten, geen ademoefening doen, luisteren en voelen wat er in je lichaam gebeurt en wat er met je gedachtes en je bewustzijn gebeurt. Ik ervaar dat er veel te ontdekken is, mezelf, mijn lichaam, mijn geest leren kennen. Meditatie en communicatie zijn voor mij twee kanten van dezelfde medaille:

Geen meditatie zonder communicatie en geen communicatie zonder meditatie. 

Als mensen eenmaal gaan mediteren, praten ze niet meer met elkaar, zeker niet over het mediteren. Voor mij is de afwisseling belangrijk, zodat we aan allebei toekomen. Kijken, luisteren, voelen wat natuurlijk voelt, de ene keer, het ene moment kan dat praten zijn, de andere keer, het andere moment mediteren. Ik gebruik liever woorden als stilzitten of stil zijn, stilte, maar meditatie komt beter over. Mensen begrijpen dan wat je bedoelt. 

Zo is het ook als we zeggen dat iemand Parkinson heeft, dan zeggen mensen: Oh, is het dat, dan begrijp ik het en dan is het geaccepteerd en klaar. Maar het is niet het echte verhaal over wat iemand heeft meegemaakt, hoe hij of zij geleefd heeft. Voor mijn gevoel is deze dag er ook om te vertellen dat we niet ziek willen worden of zijn, maar onze ziel terug willen en voor elkaar willen zorgen.

Steeds als ik verder kom in bewustzijn, valt er weer een 'duur' woord af. Ik speelde als kind viool, had vioolles, ik ging naar het conservatorium, werd violiste en viooldocente. Daarna raakte ik overspannen toen ik 35 jaar was.  Nadat ik ging improviseren noemde ik mezelf op een gegeven moment amateur (liefhebber) en vond dat een vooruitgang, maar maatschappelijk gezien is van professional naar amateur een stap terug. Maar ik kwam daardoor juist toe aan vragen als: Wat is muziek en waarom maak ik muziek. Is het ego, geliefd willen zijn, of wil ik dienstbaar zijn en muziek gebruiken om liefde te delen, te spelen uit liefde? Inmiddels zing ik bijna 'alleen nog maar' op een meditatieve manier met mijn huisgenoten. Deze levensloop of boog geeft aan dat we zelf kunnen bepalen wie we zijn, wat we willen en de labeling en duiding ervan door de normen van de maatschappij of door ons eigen gevoel kunnen laten bepalen. 

mijn moeder en ik

Ik wil nu vooral bezig zijn met mediteren, rust, naar elkaar luisteren, samenwerken, elkaar tegenkomen, communiceren, levenservaringen en kennis delen, mooie dingen en teleurstellingen meemaken, blij zijn met moeilijkheden, bezig zijn met bewustwording van mezelf en anderen. 

We hebben niet geleerd om te praten en zijn gewend om ons beter voor te doen dan we zijn en niet over twijfels en onzekerheden te praten of met elkaar te overleggen. Openheid, samenwerken geeft ruimte voor nieuwe ideeën en uitbreiding van je eigen visie op het leven. Luisteren naar anderen en je eigen pad volgen vind ik een erg mooie manier van leven, die ik iedereen gun, of je 'gezond' bent of 'ziek'. Ik geloof zelf niet in die tweedeling. We zijn allemaal gezond of allemaal ziek, zo zie ik het. We zijn één, iedereen is een deel van het geheel. Als ik meeleef met iemand die 'ziek’ is, voel ik ook ziekte in mij, wie is er dan ziek, kun je je afvragen. Misschien is genezen ’slechts'  een kwestie van je 'weer’ verbinden, verbonden voelen.  

Als kind wordt je geboren en kom je er langzaam of snel achter dat je gezin, school, de kerk, de mensen en de wereld om je heen niet zo vriendelijk zijn als je hoopt(e). Het goed met elkaar omgaan blijkt geen onderwerp van gesprek en zelfs bijna niet te verwoorden. Als ik vindt dat de ene mens niet in de andere mag snijden en er echt andere manieren zijn om met elkaar om te gaan, is bijna iedereen verbaasd, zo gewoon en acceptabel vinden wij het dat er dagelijks mensen door operaties verminkt worden voor hun hele leven. Dat kan alleen gebeuren door je gevoel uit te schakelen, mensen te verdoven en niets openlijk te doen. Als we op Facebook filmpjes zouden zien wat mensen doen en meemaken in ziekenhuizen zouden we geschokt zijn. Hoe dat voelt, hoe dat is voor de ziel om je gevoel uit te schakelen is nog nauwelijks over nagedacht.

Toen ik dat begon te begrijpen kwam het besef dat ik niet achter maar voorliep. Er kwam langzaam een diepgaande verandering in mijn leven, van onbewust, eenzaam en aanpassen, naar bewust, een eigen visie mogen hebben, me kunnen ontwikkelen, over mijn gevoel praten, ervaringen delen en anderen helpen om je eigen visie te ontwikkelen, ruimte te maken voor gevoel en anders met elkaar om te gaan. 

Ik zag een video van een drie artsen in China, die in 5 minuten een vrouw van haar kanker genazen. Het commentaar achteraf was: 'Wij zien geen zieke vrouw, maar een gezonde vrouw' en weg was haar kanker. Haar niet als ziek zien bleek (in dit geval) genoeg. Er gebeurt wat je gelooft. Bij mij zijn mensen ook minder ziek, dat is altijd al zo geweest, ik kijk ook anders dan de meeste mensen, ben ik achter gekomen. Wat voor mij vanzelfsprekend is, blijkt voor veel mensen nieuw te zijn: ik denk buiten kaders, hokjes, labeling en opleidingen.

Ik ben geboren om bewust te worden en mensen te helpen met bewustwording en communicatie. Dat heeft zich inmiddels uitgebreid tot zelfvoorzienend, duurzaam leven met vier mensen en niets van buitenaf nodig hebben, maar wel elkaar nodig hebben, samenwerken!  

Mijn moeder (84 jaar) zegt altijd: 
Mensen die mensen nodig hebben, 
zijn gelukkige mensen.

lieve groeten
Leonoor

kinderen overlijden na vaccinaties en meisjes worden doodziek na vaccinatie baarmoederhalskanker 11 mei 2016.

http://www.hln.be/regio/nieuws-uit-staden/-wat-is-er-met-milow-gebeurd-a2676236/

15 april 2016 interview met Sam Vanacker en Hans Verbeke.

De ouders van de kleine Milow weten een maand na de dood van de vijftien maanden oude peuter nog altijd niet wat de doodsoorzaak is van hun kindje. Op 13 maart stopte papa Kenzy Milow in zijn bedje voor een dutje, maar de peuter werd nooit meer wakker. De ouders wijten zijn dood aan de spuitjes van Kind & Gezin die hij twee dagen eerder kreeg. 

Kenzy Vangheluwe (20) en Finlay Fiers (20) lieten hun zoontje van vijftien maanden op 12 maart inenten door Kind & Gezin. Op vrijdag had het kindje 39 graden koorts, wat niet ongewoon is na zo'n spuitje. Zaterdagochtend was de koorts gezakt en papa Kenzy kon zelfs de hele morgen spelen met zijn zoontje. Toen mama Finlay om 16 uur thuis kwam, vond ze Milow dood in bed. De dag erna werd een autopsie uitgevoerd, maar het onderzoek is nog altijd niet afgerond. "Eerst kregen we te horen dat het om wiegedood ging", vertelt oma Lieve Provoost. "Een dag later vertelde de spoedarts, die trouwens niet aanwezig mocht zijn bij de autopsie, dat het een zware griepinfectie zou zijn. Sindsdien hebben we niets meer gehoord." 

vraag/oproep van Lieve Proost, de om van Milow, 11 april op de facebook pagina preventief of genezen:

Ik ben op zoek naar mensen die ook hun (klein)kind verloren hebben tussen de leeftijd van 14-17 maanden. Ons Milow'tje heeft op donderdagavond 10 maart 2016 zijn spuitjes gehad van kind en gezin. Op vrijdag 11/03/2016 had hij koorts en op zaterdag morgen ook. Op zaterdag middag 12 maart 2016 niet meer. Na etenstijd is hij gaan slapen zoals elk kind van die leeftijd. Hij heeft nog geweend om zijn tutje en de papa heeft hem dat gaan geven. Hij heeft ook nog 2 keer gehoest door de babyfoon, de laatste keer rond 15.30 uur. Maar wanneer de mama hem ging halen iets na 16 uur zat er geen leven meer in Milow. Milow is direct gereanimeerd geweest maar het mocht niet baten.r is een volledige autopsie gebeurd van Milow op zondag , waarna de politie liet weten dat Milow gestorven is aan wiegedood. Op zondagavond belde de spoedarts uit het ziekenhuis en zei dat het geen wiegedood is , maar een opkomende infectie met koortsstuipen en de dood tot gevolg. Die opkomende infectie zou gaan om influenza type A (griep). 

Op vrijdag 18 maart 2016 hebben we Milow begraven. Na de dienst is Milow terug meegegaan met de begrafenisondernemer, want we hadden wel toelating om te begraven maar niet om te cremeren. Op vrijdag 1 april 2016 hebben we Milow uiteindelijk begraven in een wachtkelder. Milow hadden we willen cremeren om dicht bij ons te hebben maar dat is tot op heden nog altijd niet toegestaan. Nu zitten we ook nog altijd te wachten op de toelating tot crematie.

Toch laat het me ook niet los dat Milow juist zijn spuitjes had gekregen van kind en gezin , en dat zo’n gezond kind van het ene moment op het andere sterft. Niks hadden we vernomen van K&G tot ik op donderdag 31 maart 2016 zelf belde naar  de info lijn van K&G en mijn verhaal deed. Nadien ben ik door verschillende mensen van K&G gebeld geweest. Ze gaan het wel opvolgen zeggen ze, maar uiteindelijk heeft K&G toch altijd gelijk.

Na een volledige autopsie moeten ze ook wel kunnen achterhalen als er daar iets is mis lopen of niet. En dat wil ik ook wel 100 procent zeker zijn. Ik vind dat die cocktail van al die spuitjes soms te zwaar* is voor sommige kinderen maar daar niks aan doen. Daarom als jij nog mensen kent met dezelfde ervaringen als dit verhaal gelieve me te contacteren via een pb. OOK VRAAG IK DIT ZOVEEL MOGELIJK TE DELEN.

Lieve Provoost

*te zwaar

Commentaar van mij: te zwaar moet natuurlijk zijn gruwelijk en zelfs dodelijk, maar je ziet hoe voorzichtig in dit geval de oma van Milow moet zijn. Ze komt al naar buiten met haar verhaal, dat is al heel veel, maar dan nog blijft ze beleefd en durft ze zelfs als het gebeurd is nog niet van de daken te schreeuwen dit mag niet gebeuren, dat dit vandaag wereldnieuws moet zijn en morgen gestopt moet zijn. Waarom dat niet gebeurt blijkt een samenhangend wereldwijde farmaceutische oorlog te zijn. 

zie ook de website www.vaccinvrij.nl

reactie van mij:

Wat een afschuwelijk bericht, verschrikkelijk voor het kind, de ouders familie en mensen om hen heen en alle andere mensen die dit meemaken over horen of lezen. Het allerergste vind ik nog dat er geen vragen gesteld mogen worden, er geheimzinnig wordt gedaan en zelfs geprobeerd wordt om te ontkennen dat er een verband is met de vaccinaties. Een arts hoort natuurlijk het verband te leggen tussen de vaccinatie en het overlijden. Wat kan er nog erger zijn voor een arts dan dat een kind 'zomaar' overlijdt? Als dat nog geen reden is om alles wat maar mogelijk is te onderzoeken, dan is alles wat een arts doet toch van geen enkele waarde meer.

Ouders komen erachter dat artsen niet te vertrouwen zijn en de eerste vraag waarom is mijn kind overleden niet serieus nemen en alles eraan doen om in ieder geval opheldering te krijgen om ouders hun verdriet te kunnen plaatsen en verwerken. Maar artsen willen geen verantwoordelijkheid nemen, omdat de vraag wie is aanspreekbaar dan dichtbij komt. Heel erg dat iedereen daarvoor wegloopt en zelfs het overlijden van een kind nog geen reden blijkt te zijn om je af te vragen waar we mee bezig zijn. 


De macht van de farmaceutische industrie is nog enorm, maar liefde zal uiteindelijk altjjd sterker zijn. Ouders willen geen kind verliezen door afschuwelijke vaccinaties en medicijnen Ouders die toch al radeloos zijn van verdriet worden geïntimideerd. Je moet zo sterk worden dat je als je kind overleden is, je zelfs niet je verdriet mag hebben, maar vragen om je overleden kind te laten onderzoeken, om achter een afschuwelijke waarheid te komen. Je kind had nog geleefd als het niet gevaccineerd was! 

En dan blijkt dat één kind dat overlijdt nog geen reden om alles te doen om dit nooit meer te laten gebeuren. Daar blijkt een heel grote macht en geldbelangen, de farmaceutische industrie, achter te zitten. 

 

Vaccinaties blijken een gedachtegoed in zich te hebben die je als menselijk denkend mensen bijna niet kan bevatten. Het vraagt levenservaring en durven geloven dat mensen als ze in een machtssysteem zitten meedoen aan de ergste praktijken en daarin  verder durven te gaan dan zij ook zelf ooit hebben kunnen bedenken. Niemand durft zijn/haar hart te laten spreken, te luisteren naar zijn/haar gevoel, vragen te stellen. Alleen al twijfel toelaten of wat er gebeurt wel goed is, lijkt haast onmogelijk. Alleen maar geld verdienen. Of kinderen, volwassenen, ouderen overlijden aan vaccinaties en medicijnen is niet van belang.

Ga dat maar eens tot je door laten dringen. Wij de woongroep wonen en werken nu 10 jaar bij elkaar en zijn op dit punt aangekomen dat we dit willen en kunnen toelaten, omdat we veel moeilijkheden hebben doorgemaakt met elkaar, met mensen om ons heen, familie en veel hebben nagedacht en gelezen hebben over gezondheid, voeding en medicijnen. We zijn bezig om bewust en sociaal met elkaar om te (leren) gaan, praten veel, maken muziek zingen, samen wonen en samenwerken. Wij hebben nu zoveel met elkaar doorgemaakt dat we het aankunnen om te beseffen wat er gebeurd is en nu nog steeds gebeurt. 

Marthe, een huisgenote van ons, is als kind heel veel ziek geweest en van de ene naar de andere arts gegaan en 6 weken met de diagnose reuma in een ziekenhuis gelegen. Er komt langzaam het besef dat dit meer dan we ooit hadden gedacht een verband heeft met vaccinaties die vanaf die vanaf 1954, meer geworden in 1963 en nog verder is toegenomen in 1974, steeds meer vaccinaties zijn geworden. Ziektes als leukemie, autisme, auto-immuun ziektes, epilepsie en kanker zijn daarna enorm toegenomen.

Het voelt als agressie, die door kan gaan omdat mensen niets doen. Tot mensen gaan zien en geloven dat het niets met genezing en al helemaal niets met liefde te maken heeft. Alle vaccinaties zijn op angst, angst om ziek te worden, angst om dood te gaan.

Het is verschrikkelijk, maar ik wil toch benadrukken dat dit kan gebeuren omdat wij allemaal de eigenschappen die het verdriet en trauma's die vaccinaties teweegbrengen in ons hebben. 

In het met elkaar wonen en werken zijn we dat met elkaar gaan bespreken, aangaan en doormaken. Niet makkelijk, maar wel ongelooflijk waardevol en belangrijk. 

Ik ben heel dankbaar dat wij in ons veilige huis zoveel met elkaar hebben kunnen uitzoeken, ook ruzie hebben kunnen maken. Er was veel strijd, niemand had ooit leren praten over wat je meemaakt, voelt, denkt, zou willen. We hebben de kans gekregen door het met elkaar gaan wonen en ik dat mocht begeleiden om onszelf tegen te komen. We weten nu veel beter dat ook wij tot alles in staat zijn en iedereen uiteindelijk zelf de keuze moet en mag maken om je verantwoordelijk te voelen voor je leven. Maar je kunt elkaar wel helpen om goed met jezelf en de ander om te gaan. 

Dat is voor de essentie om uit het dilemma te stappen. Vinden dat iedereen zelf verantwoordelijk is, kan leiden tot onverschilligheid. Het besef dat alle beslissingen die je neemt ook gevolgen heeft voor de ander geeft verbondenheid en waarde aan je leven, zo voel ik dat. Vrijheid blijheid kan tot verschrikkelijke excessen leiden, omdat niemand zich verantwoordelijkheid hoeft te voelen voor wat er daadwerkelijk gebeurt. Vrijheid met verantwoordelijkheid maakt dat je aanspreekbaar bent op wat denkt en doet.

Openheid is daarbij essentieel. Alles wat bespreekbaar is, voelt licht, wat niet bespreekbaar is, wordt zwaar, een last, soms zelf ondraaglijk zwaar, zoals het onnodig overlijden van een kind, volwassene of ouder.

Alles wat bespreekbaar is, het gevoel dat je samen bent maakt dat je kan praten, delen, vragen durft te stellen en we verder komen en elkaar helpen om goed met jezelf, met de ander, met kinderen en ouderen om te gaan. Dat is een bewustwordingsproces waar je je hele leven mee bezig bent. Herken maar eens of je de arts bent die meewerkt of de arts die durft te zeggen dat het niet klopt. Ben je de ouder die nee durft te zeggen en anderen wil waarschuwen, of laat je het gebeuren. Durf je nog te vertrouwen op je gevoel. Ga je met alles in je de vaccinaties verdedigen goedpraten en vertellen dat daardoor kinderen niet overlijden. Herken je dat vaccinaties niet goed zijn, wat is ervoor nodig om te geloven dat ouders echt niet gehoord worden en artsen zich laten misleiden en opdrachten uitvoeren die schade doen en zelfs dodelijk zijn.

Durven twijfelen, vragen stellen, onderzoeken is essentieel in het leven. Wij kunnen met ons vieren alles met elkaar bespreken, onze ervaringen delen en verwerken en erachter komen dat we allemaal verschrikkelijke dingen hebben gedaan, drank, seksualiteit zonder liefde, liefdeloosheid. Omdat ik een heel eenzame tijd heb doorgemaakt en me van heel veel dingen bewust ben geworden was ik er helemaal aan toe om mensen helpen met bewustwording bezig te zijn.

Iedereen heeft dingen meegemaakt die niet fijn zijn, of anderen pijn gedaan. Dat leren zien, verwerken en zelf niet doen is heel moeilijk, maar ook erg de moeite waard. Door steeds weer tegen dezelfde manier van leven aan te lopen en te zien dat je dat niet meer wil en gaan veranderen is niet makkelijk, maar wel een heel erg mooi levensproces.   

Informatie via internet is heel belangrijk!

Wij als woongroep Contact & muziek weten nu dat we niet willen dat kinderen gevaccineerd worden. Maar dat wisten we bijvoorbeeld een jaar geleden nog helemaal niet. Hoe kom je daar achter. Wij hebben een interview gezien met Hans Moolenburgh, die als huisarts (90) jaar zijn eigen zoon heeft ingeënt en daar inmiddels heel erg spijt van heeft, omdat zijn zoon er 20 jaar over heeft gedaan om weer de 'oude' te worden.

Dat we het met elkaar soms heel erg moeilijk hebben, ook ruzie maken, is voor mij eigenlijk niets anders dan de afspiegeling van de maatschappij. Alle kwaadheid, onmacht, aardig gevonden willen worden, zoeken naar liefde zit in ons zelf. Als je dat toelaat kun je je verbinden met iedereen, ook de arts die het zwijgen wil opleggen uit angst zijn baan te verliezen, ook het kind dat gevaccineerd wordt, zelfs overlijdt, de wanhopige ouder, de mensen eromheen, de farmaceutische medewerker of onderzoeker of directeur, die hier aan meewerkt en de spijtoptant die in het openbaar komt vertellen dat hij spijt heeft en wil dat dit gaat stoppen. Iedereen maakt alle ontwikkelingen in zichzelf dagelijks door. Dan ben je weer de directeur, dan weer de ouder, dan weer het kind.   

Maar je kunt daar uitstappen en erbuiten gaan staan en iedereen gaan helpen: het kind om zich te uiten, de ouder om kritisch te worden, de arts om verantwoordelijkheid te nemen en zijn patiënten te beschermen, de farmaceutische medewerker om geen dodelijke medicijnen meer te willen maken en verkopen. En de natuur weer te herontdekken: met planten doe je niemand kwaad en is er soms zelf wonderbaarlijk genezing mogelijk.
 

Hier het verhaal van de ouders van Freek Hagoort die op 8 jarige leeftijd van een vaccinatie is overleden:
http://www.vaccinatieraad.nl/2013/12/overleden-na-bmr-vaccinatie-freek/ 

Een neefje van onze inmiddels verhuisde overbuurvrouw is in 2013/14 overleden op 4-jarige leeftijd, de dag dat hij een vaccinatie kreeg. Zijn ouders durfden niets te zeggen tegen de huisarts. Heel erg dat we zo bang worden gemaakt en kinderen zelfs overlijden en er nog niets verandert! Dat kan zo niet doorgaan. 

Caitlin, 16 jaar is doodziek geworden in 2011 na baarmoederhalskanker vaccinatie HPV

http://www.rtlnieuws.nl/nieuws/binnenland/sinds-de-vaccinatie-mijn-dochter-heel-erg-ziek-al-vier-jaar
 

Het verhaal van Caitlin

Caitlin Kerpel is in 2011, toen 13 jaar gevaccineerd met het HPV-vaccinatie virus (baarmoederhalskanker). 5 Oktober 2011 kreeg ze de derde prik. 5 dagen daarna stond Caitlin in de badkamer en werd opeens heel duizelig. Ze kan bijna niet meer op haar benen staan. Zo erg. Ik belde de dokter en vroeg meteen of het met vaccinatie te maken kon hebben. Volgens de dokter was dat uitgesloten. Moeder Esther zou de inenting maar al te graag terugdraaien. "Haar hele leven staat in het teken van vermoeidheid."

Dat vandaag 29 juli 2015 bekend is geworden dat er extra onderzoek naar de bijwerkingen van de prik tegen baarmoederhalskanker komt, ziet Esther als een kleine overwinning. "Ik hoop dat deze vaccinatie nu eindelijk eens heel goed onderzocht gaat worden."

Voor Esther is het helder: haar dochter is zo ziek geworden van de HPV-vaccinatie. "Voor mij staat het vast. De timing, de klachten en het feit dat er niets uit de test is gekomen; de vaccinatie heeft het leven van mijn dochter volledig overhoop gegooid." 

Esther meldt haar klacht bij het bijwerkingscentrum Lareb en de GGD. Ze schrijft ook het RIVM een brief en ze zoekt via internet contact met lotgenoten. "Geen enkele arts heeft bevestigd dat mijn dochter zo ziek is geworden door de prik. Maar ontkennen doen ze ook niet. Dat kunnen ze ook niet. Mijn ervaringen met artsen is dat ze je toch naar een andere richting willen duwen. Je wordt nooit helemaal serieus genomen. Dat is ook de ervaring van andere ouders die ik heb gesproken." 

Het lukt Caitlin ondanks haar ziekte om haar vmbo-diploma te halen. "Door heel hard te bikkelen. Haar ziekteverzuim was enorm, maar ze heeft haar diploma gehaald." Haar mbo-opleiding heeft ze moeten staken; het is momenteel te zwaar.

Nu, vier jaar later, gaat het iets beter, vertelt Esther. "Maar ze kan nog niet echt iets ondernemen. Een sociaal leven heeft ze niet. Het gaat ietsjes beter, maar ze is nog lang niet beter. Wanneer dat gaat gebeuren, is afwachten."  

Esther en Caitlin doen hun verhaal omdat ze hopen andere ouders te helpen. "Misschien herkennen anderen zich in dit verhaal maar hebben ouders nog nooit aan deze oorzaak gedacht. Wij hopen dat deze ouders zich melden en hun verhaal doen. Deze klachten moeten serieus genomen worden." 

Esther zou dolgraag willen dat ze de inenting kan terugdraaien. "Voor Caitlin is het helaas te laat. Maar mijn jongste dochter krijgt de prik niet. Geen denken aan." 

Het bijwerkinscentrum Lareb bevestigt dat de melding van Caitlin is ingediend. Het Lareb onderzoekt nu deze en 48 andere meldingen. Het Lareb laat verder weten dat er nu nog geen verband is aan te tonen tussen de meldingen en de HPV-vaccinatie 

zie ook: Duizelig door HPV-vaccinatie: onderzoek naar bijwerkingen 

Steeds meer mensen willen en blijken op een natuurlijke manier te kunnen genezen

Mevrouw Boer tokkelt zacht
en erg mooi op de viola da gamba.

Wij hebben 5 jaar muzikale ontmoetingen gehad met ouderen in verzorgings- en verpleeghuizen, zie de pagina ouderen op onze website. Het was heel zwaar, vooral door de medicijnen, mensen zijn suf van de medicatie, maar werden wakker door het contact met ons en de rustgevende muziek, die hen duidelijk raakte en activeerde om iets over zichzelf te zeggen.

Bijzonder hoe graag de mensen willen spelen en alle aanwijzingen serieus nemen, er klinken mooie tonen.

Mevrouw Koelewijn strijkt
met grote streken op de viola da gamba.

De verzorging, die inmiddels gewend waren aan mensen, die de hele dag in slaap vielen, hadden het vaak moeilijk dat de mensen zich (weer) gezien en begrepen voelden en lieten merken dat ze heel blij waren als wij kwamen. We zijn twee jaar geleden gestopt en blij met deze ervaringen, maar ook heel erg blij, dat we nu de tijd hebben om aan onszelf toe te komen en nieuwe dingen te ontwikkelen en ontdekken, zoals het loslaten van voeding.

Er zijn en komen steeds meer berichten over de bijzondere werking van THC en CBD en de waarschuwing van de hoogleraar Gøtzsche, die vorige week in Nederland was om in de Tweede Kamer te praten over de verschrikkingen van de farmaceutische industrie en de vreselijke werkingen en misleidingen en oplichterij over medicijnen.