3 april 2017 verjaardag van mijn zus Jeannette

Ik heb deze brief aan mijn vader geschreven op de verjaardag van mijn zus Jeannette, die ook bij ons in de woongroep woont.

Hallo pap en mam,                                                                                                3 april 2017

Pap, ik hoop dat je dit leest, ik heb een nacht doorgewerkt. Ik hoop dat je echt probeert tot je door te laten dringen wat ik schrijf. Want anders komen we nooit verder. Wat ik schrijf is geen onzin. 'Koos, er zit meer in dan je denkt', de woorden die oma ( de moeder van mijn moeder) meer dan 50 jaar geleden heeft gezegd en mama elke dag herhaalt, hebben jóu nog niet bereikt. 

Ik vind het een erg onaardige mail voor de verjaardag van Jeannette. (Mijn vader zegt dat hij vindt dat we maar (weer) eens een maand niet moeten komen, en nadenken wat er de laatste jaren gaande is en hij tot rust kan komen).

Erg dat je mama pijn doet en haar het contact met haar dochters niet gunt. We komen in de eerste plaats voor mama. Ze kan bijna niet meer en nog blijf je haar pijn doen. Heel erg waar je mee bezig bent. Je kunt beter stoppen met pijn doen en stoppen met die rot medicijn carbasalaatcalcium, de bloedverdunner die mama doodmoe maakt. 

Aart heeft al 40 jaar geen enkel contact gemaakt met zijn zussen, dat is voor jou allemaal oké. Ik heb gehuild en heb moeten accepteren dat ik niets in te brengen heb als vrouw, als zus. Het elkaar mogen uitsluiten komt van jou. Het heeft me alleen nog meer gemotiveerd om te kiezen voor openheid, delen, elkaar helpen, liefde, eerlijk zijn, elkaar vertellen wat je niet fijn vindt, zonder elkaar pijn te doen of uit te sluiten. Vrijblijvend alles kunnen zeggen heeft echt wel consequenties, ook jouw pijn doen.

Mama wil dat helemaal niet en leeft dat ook niet voor. 

Zij wil niets liever dan haar kinderen zien

Dwaas en onbegrijpelijk vindt mama dat jij zo met je dochters omgaat. Ze vindt het heel erg dat je niet bijdraait. Heel erg dat je mama het contact met ons, haar dochters niet gunt. Mama vindt het fijn om iets anders te horen, de één ontdekt dit in haar of zijn leven, de ander dat. Je kunt elkaar aanvullen, zo kijkt zij er tegenaan. Zij vindt het fijn dat wij meeleven en meedenken, met duurzaamheid bezig zijn, liefde hebben voor de natuur en met elkaar werken aan sociaal met elkaar omgaan.

Maar jij wilt helemaal niet dat wij bijzonder zijn en een aanvulling zijn in jullie leven. Aanpassen, gehoorzamen, verschrikkelijk en belachelijk dat je dat eist. En dan zeggen dat je wil dat je een eigen mening hebt en beweren dat je me niet minacht om die eigen mening.  

Ik vind het meest oneerlijke dat je Erik gebruikt om mama pijn te doen. Het heeft niets met Erik te maken. Zij vindt het verschrikkelijk dat jij zo met je dochters omgaat. Erik en Marthe eruit zetten is liefdeloos, egocentrisch. Ook al maakt iemand fouten of doet iemand pijn, je kunt elkaar helpen, dat is liefde, wijsheid en passend bij jouw leeftijd zoals mama dat zegt. 

Als Erik excuses moet aanbieden, moet je ze ook in ontvangst kunnen nemen. Dat vraagt een open houding en de echte bedoelingen willen begrijpen, het in een groter geheel zien. Er is veel negativiteit, elkaar uitsluiten mag van jou in ons gezin. Jij wil je negatieve houding niet zomaar opgeven. Ik kan je zeggen negativiteit kent geen grenzen, het kan altijd erger. Jullie hebben de oorlog al meegemaakt. Positiviteit is essentieel om vrede en harmonie te krijgen in je leven. 

Je weet dat wij echt wel alles (willen) doen om problemen op te lossen en mama een beter leven te geven. Als jij het goede in de ander ziet, dan is de ander goed, als jij het kwade in de ander wil zien, dan is de ander een slecht iemand. Het is aan jou om het goede in de ander te zien en te kiezen voor positiviteit. Dan kunnen alle problemen in een dag opgelost zijn en heb je een ander leven. Maar jij bent te trots om voor positiviteit te kiezen. Wat was je kwaad dat ik het woord negativiteit heb ingebracht. Sindsdien laat je alleen maar nog meer zien hoeveel je daarmee bezig bent.

  

Geen van je dochters en kleindochters hebben kinderen gekregen, dat is ook niet natuurlijk en niet normaal. Aart en Jan hebben nog nooit één keer in hun leven contact gezocht en bepalen al 40 jaar dat er geen enkel contact mag zijn. Dat ligt echt niet bij mij. Eén telefoontje van Jan zou ons allemaal een ander leven hebben gegeven. Maar hij was te trots, Aart is te trots en jij bent te trots. Als niemand hoeft toe te geven, een beweging naar de ander hoeft te maken of initiatief hoeft te nemen, komt niemand verder.

Ondertussen is mama aan het lijden en kijkt iedereen de andere kant op. Wat erg dat je haar zo laat lijden terwijl je weet dat het door de spanningen en de medicijnen komt. 

Erik is voor mij opgekomen en heeft gezegd en willen zeggen dat hij vindt dat jij niet moet accepteren dat Aart en Jan zo met mij om mogen gaan, dat je niet moet drinken en dat mama geen medicijnen moet slikken. Het zijn allemaal zinvolle woorden. Jij loopt weg, wil niet praten, jij roept die afschuwelijk apathie op. Ik heb ook jaren bij jullie gezeten en niets kunnen of durven zeggen. Je hebt geen idee hoe zwaar het is en hoeveel energie het kost om die negativiteit, het niet mogen praten, het als vrouw belachelijk gevonden worden, niet serieus genomen worden, te doorbreken.

Ik heb bijna zelfmoord gepleegd en ben blij dat ik het niet gedaan heb en het heb overleefd. Ik heb niet voor niets drie mensen nodig die me dag en nacht steunen om me staande te houden in jouw negatieve sfeer.  

Ik voel me heel onvrij en diep geminacht door jou en mijn broers. Echt niet normaal hoe ik me moet aanpassen, in bochten wringen, aardig moet doen, belangstelling moet hebben en nooit het gevoel hebben of krijgen dat je blij bent. Het is gewoon nooit goed, een rot gevoel. 

Ik ben acht mei jarig. Acht mei, klinkt als acht mij, dat betekent dus niet min-acht mij.

Heel naar om erachter te komen dat je eigen vader niet met verbinden en positiviteit bezig is. Jij probeert mij in de schoenen te schuiven dat ik met verdeel en heers bezig ben. Maar dat is alleen maar als je met negativiteit bezig bent. In een positieve sfeer kan iedereen er zijn en zichzelf zijn. Daar ben ik mee bezig. Jij bent met uitsluiten, negativiteit en verdeel en heers bezig. Ik ben dat niet en wil dat ook niet. Ik ben blij als iedereen bij elkaar is en laat merken dat je blij bent met elkaar.

  

Jeannette heeft meer van jou en Jan overgenomen dan ze wil (weten). Daarom is het ongelooflijk moeilijk om met haar om te gaan. Ze is helemaal niet wie ze eigenlijk is, is nog steeds bijna helemaal bezet door elke man die ze tegenkomt. Heel triest, maar als je alleen maar negativiteit hebt ervaren, en je gevoel hebt uitgeschakeld herken je positiviteit bijna niet meer. Dat kan alleen als je weer gaat voelen, je gevoel durft toe te laten. Voelen is voelen, dat gaat niet met je verstand. Daar schiet je verstand tekort. Als jij weigert je gevoel toe te laten komen wij ook niet dichter bij elkaar. Je weet dat mama iets anders wil en ik ook, maar je wilt je daar niet voor open stellen. Jij wilt alles bepalen en in de hand houden. 

Met mama kan ik overleggen, samenwerken, elkaar laten weten dat we blij zijn met elkaar, blij dat zij nog leeft, dat jullie nog samen zijn en ik met haar contact mag hebben op een diep niveau, met wijsheid, openheid en liefde. Mama is blij met alles, dankbaar als ik haar voeten vasthoudt. Dan wil je ook graag iets doen, maar voor jou is alles wat ik doe bij voorbaat te weinig. Ik kan geen goed doen. 

Erik had graag gewild dat zijn eigen vader niet geaccepteerd had dat hij slecht met zijn zussen is omgegaan. Ik ook, maar jij wil niets horen en maakt alles wat ik en wij doen negatief. Je maakt er iets van wat niets te maken heeft zoals het bedoeld is.

Met mij kan je altijd praten. Mama is altijd blij met elk woord dat ik zeg, jij wordt kwaad van elk woord dat ik zeg. Als we over jou praten, voelt ze spanning en krijgt ze het benauwd en laat ze zien en merken dat ze de spanningen met jou bijna niet meer aankan. Jij bent te trots om aardig te doen en bij te draaien en wat je geleerd hebt in de kerk, in de bijbel leest, toe te passen in je eigen leven.

Jij kijkt niet naar jezelf dat is je echte probleem. Het ligt nooit aan jou, het ligt altijd aan de ander. Als jij vriendelijk bent en niemand uitsluit heeft iedereen in je omgeving een beter leven. Wie haat zaait, zal haat oogsten. Niemand, ook jij ontkomt niet aan de gevolgen van liefdeloosheid en liefdeloos handelen. 

Jan is overleden, door zijn eigen en jouw hardheid. Jan wilde mij samen met Solveig kleineren en kregen daarvoor steun van jou. Eindelijk 'gerechtigheid', eindelijk mocht ik negatief gemaakt worden, niet alleen als ik alleen met hen was, maar nu ook met jou en mama erbij. Maar het ging anders. In overleg met mama ben ik niet gegaan en Jan valt twee weken later dood neer. Ik weet niet wat er gebeurd is, ik weet niet dat hij mij op zat te wachten. Vervolgens mag ik niet eens weten dat hij in coma ligt, al overleden is, maar in het ziekenhuis nog even de schijn opgehouden wordt dat hij nog zou leven. Mama vraagt aan mij wat er gebeurd is. Ik zeg een goede vraag en zeg dat het met de ruzie tussen papa en mij te maken heeft, niet wetende dat het zoveel meer waar is dan ik maar enigszins had kunnen vermoeden.

Dat is de laatste keer geweest dat jullie Jan hebben gezien. Mij de les lezen, kleineren, met jouw toestemming. Maar jullie hadden geen rekening gehouden dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik ben niet gegaan, omdat ik niet wilde dat ik door de politie opgewacht zou worden, of dat het zou escaleren. Hoe het ook zat, ik vertrouwde het niet en ben niet gegaan. Mijn gevoel heeft me gewaarschuwd. Het zou helemaal geëscaleerd zijn. 

Ik heb al heel veel overleefd, maar mama is nu aan het lijden zoals je niemand gunt. Heel erg dat je haar medicijnen geeft, bloedverdunners, de carbasalaat calcium is echt rot spul, maakt haar dóódmoe, een diepe moeheid zegt ze. Marthe heeft als kind 7 jaar ascal geslikt, gemeen spul zegt ze.

Je weet dat het niet goed is, je wilt niet eens een maand proberen om te stoppen en kijken hoe mama zich dan voelt. Haar voet is verstuikt, helemaal dik. Je gunt mama niet eens een maand te mogen voelen en ervaren dat zonder medicijnen er een last van haar af zal vallen. Liever klagen dat je het zwaar vindt om te moeten zorgen voor mama, dan luisteren naar een advies over hoe je medicijnen, chemische rotzooi, eindelijk kan stoppen na 25 jaar. Dan zou het echt veel beter kunnen worden. Als je het echt zo moeilijk hebt wil je echt wel eens iets proberen waardoor het beter kan worden. Maar dan moet je ook niet klagen: Wie niet horen wil, moet maar voelen.

Ik heb me 5 jaar verdiept in medicijnen en de gevolgen ervan. Ik heb artsen advies gevraagd, ben naar lezingen geweest, heel veel gelezen en ervaringen van mensen gehoord die wij tegenkomen. Iedereen had wel iets te vertellen of meegemaakt over de gevolgen van medicijnen, operaties. Mama slikt alleen maar medicijnen voor jou, door jou, niet omdat ze dat zelf wil. Net als de operatie aan haar rug, die ze ook zelf niet wilde. Heel erg, maar zo moeten we allemaal soms door heel pijnlijke processen in de realiteit komen. Mama komt er achter dat jij niet de man en vader bent die ze hoopte dat je zou zijn. 

Ik heb nog nooit een (fijn) gesprek gehad met mijn broers. Zij hebben ook geen contact met elkaar gehad. Jij vindt dat allemaal maar normaal. Mama zegt nog zoals een moeder dat kan zeggen: 'Ik houd van iedereen, het maakt niet uit wie er komt, ik vind het altijd fijn als jullie komen'.

Wat je allemaal maar wilt verbergen, het komt echt wel een keer aan het licht. Dood is geen dood, zoals wij dat denken. Jan is nu ergens anders, maar echt niet opgelost in het niets. Dat zou wel heel raar zijn. Maar als je denkt dat dood dood is, kan je natuurlijk alles vrijblijvend doen, zonder gevolgen. Dan mag je iedereen pijn doen, kleineren, minachten. 

Voor het eerst kon Jeannette op mama’s verjaardag erbij zijn, na 17 jaar gewerkt te hebben om enigszins zichzelf en weer normaal te worden. Mijn broers hebben mij alleen maar geminacht, 40 jaar niet gebeld, allebei niet en ook geen contact met elkaar. Ze zijn geen broers voor mij geweest en ook niet voor elkaar. 

Maar waar is het goede voorbeeld? Als jij vindt dat ik van jou zou moeten leren en jij niets van mij kan leren, zou jij toch in ieder geval een voorbeeld moeten zijn. Dat ben je niet.

Mama is de wanhoop nabij en ik weet inmiddels als ze zo moe is door de telefoon dat ze dan onder een enorme druk staat. Als jij maar even aardig doet, klinkt zij kilo’s lichter. 

Toen ik zei dat de politie mij op zat te wachten, zei je minachtend: 'Hoe kom je daar nu bij!'. Jij schrijft in de mail twee weken voordat Jan is overleden dat je een goed gesprek had met de wijkagent, en dat je je laat vergezellen door twee mensen en niet schroomt om de politie in te schakelen als ik zou komen. Heel naar dat je mij dan uitlacht, omdat ik niet kan weten dat Jan en Solveig daar zitten, omdat jij het niet verteld hebt en ik het dus ook niet kán weten. Erg dat je zo met mij de spot drijft en mij uitlacht. Jan is overleden, maar dat doet je nog niet terugschrikken. 

Als je vindt dat je Erik en Marthe eruit mag zetten, scherm je met de woorden van Jan die heeft gezegd dat je hen eruit moet zetten en Jeannette en ik welkom moeten zijn. Maar nu blijkt dat je daar ook helemaal niets van meende. Wat voor mij ook geen verrassing is. Het is niet vanuit je hart, zonder gevoel heeft contact en leven geen zin of waarde. Nogmaals het ligt niet aan Erik of Marthe. Elkaar uitsluiten is niet de weg naar vrede en harmonie, kan dat ook niet zijn. Maar als vrede of oorlog niet uitmaakt dan kan alles. 

Leonoor

video met een opname van mijn eindexamen viool 1983

video met foto's van mij als kind met een opname van mijn eindexamen viool aan het Sweelinck conservatorium in Amsterdam uit 1983 

 ik speel vedel, 

viool 

leer mezelf piano spelen 

De muziek die Ik speel is het 1e deel van de vioolsonate van Robert Schumann. Ik speel op een viool van de Nederlandse vioolbouwer Hendrick Jacobs uit 1691!

muziek, eenzaamheid                                            

Ik heb deze video gemaakt omdat ik iets wilde doen met de opname die ik na 33 jaar weer eens hoorde en indruk op me maakte. Ik was in die tijd niet gelukkig, maar speelde mooi viool. Ik vond dat zelf niet en ben daarom na het examen nog heel hard gaan studeren om wel tevreden en vooral blij te kunnen zijn/worden met hoe ik viool speelde.

Het dilemma over me ongelukkig voelen en mooi spelen, leidt me naar een nieuw pad. Ik begon te beseffen dat muziek maken en samenspelen met mensen niet zomaar als contact voelde. Ik voelde me alleen als mensen zeiden dat ze vonden dat ik mooi viool speelde. Ik miste contact en praten over wat je voelt en hoe je je voelt.

Na me jaren heel eenzaam gevoeld te hebben begon de zon in mijn leven door te breken. 

Ik maakte een verandering door van viooldocent naar mensen helpen en begeleiden met een bewustwordingsproces. Ik ben steeds meer gaan delen en praten met mensen over je gevoel en je afvragen wie je wilt zijn en wat je werkelijk nodig hebt en wil doen in/met je leven. Muziek werd in plaats van laten zien wat je kan en bewondering oogsten, steeds meer dienstbaar aan contact.

Ik heb na 7 jaar een heel moeilijke relatie te hebben met een vrouw, samen met haar een (mijn) huis gekocht. Binnen een half jaar kreeg ze een relatie met een man uit Syrië en is bij hem gaan wonen. Ze heeft twee kinderen gekregen en is na een operatie aan een hersentumor op 36-jarige leeftijd overleden.

Ik ben toen het uit was tussen ons in een diep gat gevallen. Ik werkte als viooldocente aan de muziekschool in Tiel. Ik ben door meer moeilijke ervaringen en de beperkingen in lestijd op de muziekschool uiteindelijk vastgelopen. Net als in het middelbaar onderwijs was 26 uur een volledige baan. Ik had 20-30 minuten per week om een kind viool te leren spelen, op een manier die fijn was om naar te luisteren, wat onmogelijk is. Ik gaf kinderen meer tijd en werkte in plaats van 20 uur, 40 uur in de week. Daarnaast had ik thuis nog privé leerlingen die ik anderhalf uur lesgaf.

Ik heb 10 jaar een WAO uitkering gehad en ben daar, zeker achteraf, heel dankbaar voor. Ik ben door een diep eenzaam dal gegaan. Ik had nooit gedacht dat ik het aan zou kunnen om alleen te wonen en vond het dan ook elke dag verschrikkelijk. Ik heb veel gehuild en me afschuwelijk eenzaam gevoeld. Dat gun ik niemand! Toen ik mij ging uiten en praten over wat ik voelde, bleek ik geen vrienden (meer) te hebben. Ik heb 17 jaar alleen gewoond, 8 jaar was ik alleen met kerst en oud en nieuw.

contact met kinderen, begin van mijn bewustwordingsproces

Ik had zelf geen kinderen, heb als kind op kinderen opgepast en vanaf dat ik 18 jaar was aan kinderen vioolles gegeven. Mijn buurkinderen en kinderen uit de buurt zochten mij op, belden aan en vroegen of ze bij mij in huis mochten spelen en ik met hen buiten wilde spelen. Hoe eenzaam ik me ook voelde met volwassenen, zo blij en dankbaar was ik voor het contact met kinderen.

Wat ik toen niet besefte was dat ik een nieuw pad aan het voorbereiden was ook door het omgaan met kinderen, om andere mensen te kunnen gaan helpen om (ook) een bewustwordingsproces door te maken van een onbewust naar een bewust leven, maar dan niet alleen. Samen een zinvol leven creëren.

                                                    contact met mijn moeder

Ik maakte een bewustwordingsproces door om uit alle negatieve en me pijn doende contacten te komen. Het leren begrijpen waarom ik pijn ervoer, bleek vaak de beperking van de ander, waardoor deuren die ik opende weer dicht gingen. Ik voelde me niet thuis bij de opleidingen psychologie, psychosociale opleiding, natuurgeneeskunde en haptonomie en werd zelfs gepest. Ik wist niet wat ik meemaakte.

Mijn ideeën bleken vaak totaal anders. Ik was verbaasd dat mensen die alternatieve opleidingen deden (nog) zo star waren in bijvoorbeeld denken over de relatie therapeut patiënt, die veel meer een ego kwestie bleek dan ik had verwacht en wilde.

Ik kwam erachter dat de leraar-leerling verhouding in de muziek, het thuis lesgeven al zo anders, veel normaler was, dat het denken in hulpverlenen voor mij een stap terug was. Je maakt muziek met mede collega's, maar ook met leerlingen. Als een leerling beter is, ben je als leraar/lerares trots op je leerling. Samenwerken, bij elkaar thuis komen is in therapieland (bijna) ondenkbaar. 

Langzaam rolde ik uit alle bestaande vormen en het denken in normen en waarden en werden mijn ideeën en visie over hoe ik wilde leven en samenwerken steeds duidelijker.

diepgang, zingeving

Ik zag nergens diepgang of een positieve manier van leven en ook nooit gezien. Vanaf dat ik 6 jaar was had ik de zin in mijn hoofd: "Dit kan toch niet de bedoeling zijn?" Ik zag dat mensen niet aardig voor elkaar waren en was verbaasd, boos en verdrietig. Ik huilde veel in mijn leven, jaren en jaren. Ik verloor het vertrouwen in mensen, leven en mijzelf.

Kinderen worden niet serieus genomen, ouderen niet, mensen met problemen tellen niet mee. De meeste diepgang zag ik nog bij mensen die het moeilijk hadden of door moeilijkheden, oorlog of ziekte heen waren gekomen.

Dit allemaal bewust doormaken en de pijn van contactloosheid bewust ervaren, bleek dé voorbereiding dat drie mensen bij mij in huis zouden komen wonen. Ik kon helpen om de 'kleinste' irritaties serieus te nemen, wat een goede bodem bleek om goed met elkaar om te leren gaan en (steeds) blij(er) te worden met elkaar.

gevoel en openheid

Toen ik in 2003 zelf een praktijk begon met haptonomie en muziek werd ik me bewust dat ik heel anders met mensen omging en hen veel beter begreep dan ik zelf ooit geholpen of begrepen was in het gezin, met vrienden, op school, in mijn werk en relatie. Toen ik de combinatie van helpen en samenwerken ging ontwikkelen voelde dat als een enorme verademing. Ik kon eindelijk mezelf zijn. Het voelde ook nieuw en kwetsbaar, alle oude vormen voldeden niet meer. Ik moest leren niet te snel inzichten te delen, maar me ook niet bescheiden op te stellen.

Mensen beseffen vaak niet dat ze veel opener zijn door mijn openheid en dat het hard werken is om gevoelens en wat onzichtbaar is in contacten bespreekbaar te maken. Het lijkt soms zo makkelijk en natuurlijk en vanzelfsprekend wat ik doe, dat mensen kunnen denken dat ze dat ook wel even doen. Je kunt het vergelijken met iemand die heel mooi en makkelijk de moeilijkste noten op een instrument speelt. Maar dat is wel na jaren en jaren oefenen. Oefening baart kunst geeft aan dat je dat niet zomaar even (na)doet. 

Zo is het ook met gevoelens bespreekbaar maken in contact en over je gevoel en ervaringen praten. Maar dat is nog veel meer onzichtbaar dan muziek maken, er zijn geen concerten, optredens, examens, ego, eer en roem.

samenwonen en samenwerken

Ik ben in 2003 in een praktijk voor haptonomie en muziek mensen gaan helpen om je eigen problemen te begrijpen en (weer) grip op je leven te krijgen. Ik ben de 10 mensen die ik 3 jaar intensief heb begeleid (opgeleid) bij elkaar gaan brengen. Eerst in kleine groepjes (3-4 personen) en na drie jaar zijn we in 2006 in mijn huiskamer allemaal bij elkaar gekomen en met elkaar gaan praten, ook over emoties en gevoel, muziek gaan maken en samen gaan eten. Eerst 5 dagen en later 7 dagen in de week.

Na een paar weken stelde ik de vraag (durfde ik de vraag te stellen): Wat wil je nu echt in/met je leven? Ik doorbrak vrijblijvendheid, 7 mensen liepen weg, kwamen weer terug en gingen weer weg. Na een paar maanden bleven we met ons vieren over, Marthe, Erik, en mijn oudere zus Jeannette en ik en zijn we op vakantie gegaan. Toen we terugkwamen, zei ik: ik vind het eigenlijk zonde om weer naar vier huizen te gaan, jullie kunnen wel bij mij komen wonen. Zo ging ik steeds een stap verder, wat (zeker achteraf) voelde als begeleiding vanuit een andere dimensie.

De vraag durven stellen aan 10 mensen: Wat wil je nu echt met je leven bleek het einde te zijn van mijn praktijk en het begin van onze woongroep Contact & muziek in 2006. Ik was 47 jaar, mijn zus Jeannette 51 jaar, Marthe en Erik 31 jaar. Mijn wens om een zinvol leven te hebben werd realiteit! We zijn elke dag heel dankbaar dat we op deze bijzondere manier bij elkaar zijn gekomen (gebracht zijn) en heel blij met onze manier van samenleven, met alle problemen en prachtige ervaringen.

We zijn door heel veel moeilijkheden heen gegaan. Iedereen had haar/zijn ervaringen in het leven. Als je samen gaat wonen kun je niet meer om elkaar heen. Ik had alles over voor een positief leven en alle moeilijkheden die je tegenkomt erbij te nemen. Nadat we een jaar met elkaar woonden wist ik (bijna) zeker dat niemand weg wilde. Hoe moeilijk het vaak ook was, alleen wonen wilde niemand meer. Iedereen wilde diep in zijn/haar hart heel graag ervaren hoe het is om echt je eigen leven te (mogen) creëren en zingeven.

We hebben een erg moeilijk en erg mooi leven. We praten en werken samen, maken ruzie, gaan door heel veel moeilijkheden heen, helen onszelf, fysiek, emotioneel, geestelijk, ontwikkelen nieuwe ideeën en manieren van leven en samenwerken.

  

muziek maken vanuit dienstbaarheid en bescheidenheid

Ik ben begonnen om mezelf en mijn drie huisgenoten viola da gamba en luit te leren spelen. Ik speel geen viool meer, teveel ego voor mij. Ik heb mijn viool uit 1691 verkocht aan iemand die de viool in oorspronkelijke staat heeft terug laten brengen. Ze hield meteen van de viool en speelt er dagelijks (professioneel) erg mooi op! Het heeft me jaren gekost om los te komen van de snelle noten, professioneel technisch spelen van toonladders, virtuoze vioolmuziek en vioolconcerten.

Marthe, Erik en Jeannette wisten bijna niets van muziek. Wat de deur opende om nieuwe manieren van muziek maken en denken over muziek te ontwikkelen, dienstbaar en dankbaar, zonder ego. Erg moeilijk, maar het muziek maken gaf ons waardevolle mogelijkheden om ons op een nieuwe en vaak betere manier bij elkaar te brengen. Je moet heel goed samenwerken en goed naar jezelf en naar elkaar (leren) luisteren om zuiver te zingen en op de juiste hoogte te blijven.

Je kunt het vergelijken met bellen blazen. Bellen bij elkaar brengen zonder dat ze kapot springen vraagt geduld, voorzichtigheid en concentratie, om de bellen tegen elkaar te laten komen en groter te laten worden en in de lucht te houden. Als je te plotseling tegen elkaar aankomt gaat de luchtbel stuk. 

We zingen nu 9 jaar samen en beginnen steeds zuiverder te zingen en beter op toonhoogte te blijven. Boventonen worden hoorbaar. Dat zijn de vele som- en verschiltonen die gevormd worden door zuivere samenklanken, waardoor resonantie ontstaat. Terwijl je zacht zingt draagt de klank ver en worden mensen diep in hun ziel geraakt.

Liefde, waarheid, vreugde en zuiverheid zijn hetzelfde voor mij. 4-stemmig zuiver zingen is erg moeilijk, maar heel erg de moeite waard om dagelijks naast het mediteren te doen.

melodie, natuurlijke muziek, delen is helen

Ik heb het gevoel dat een melodie, zoals een moeder zingt voor haar kind, in deze tijd zeldzaam is, zelfs een beetje ouderwets. Ritme voelt meer mannelijk, opzwepend, niet rustgevend. Ik ben mijn liefde voor een eenvoudige melodie gaan delen met mijn huisgenoten.

Tot mijn vreugde heb ik inmiddels voor onszelf 4-stemmige muziek gecomponeerd die we samen a capella zingen. We spelen op onze instrumenten, de viola da gamba's en de luiten muziek uit de renaissance. We spelen en zingen klassieke muziek altijd zonder versterking of microfoon.

We hebben geen regulier werk en leven met nog wat spaargeld en een jaarlijkse gift van mijn ouders van één uitkering € 1250 per maand. Wat steeds makkelijker gaat. De meeste mensen leven (nog) in de 'normale', oude manier van gezin, school, werk. Ik wil niet dat een kind of volwassen mens, of een dier ooit nog een naald in zich krijgt. Ik wil geen medicijnen, vaccinaties, operaties, bestralingen of dat er gesneden wordt in mensen. Er zijn zoveel intelligentere, nieuwe en heel oude manieren om met genezing fysiek (ook kanker en botgenezing), emotioneel en psychisch bezig te zijn. 

Door meditatie, aanraken, contact maken met je gevoel, je lichaam en (akoestische) muziek. Ik geloof niet meer in school, werk, huwelijk, maar in andere vormen van met elkaar wonen, samenwerken en leren van elkaar. Ik geloof niet in seksualiteit als lust, maar zie het als een speciale gift om kinderen te krijgen, een wonder waar we heel dankbaar voor kunnen zijn. Ik had graag een relatie gewild en houd erg van kinderen, maar ontmoette nooit een man die echt serieus was. Voordat mijn visie en mening over leven, kinderen, moeder zijn, gezondheid, sterk genoeg was, ik me staande kon houden, was ik inmiddels te oud om nog kinderen te krijgen. Het bleek dat ik andere dingen te doen had in mijn leven.

Hoe ik wil leven en hoe wij leven is nieuw: Praten met elkaar, delen van ervaringen en kennis (ook geld), mediteren, muziek maken, leven zonder vlees, alcohol, koffie en medicijnen, in harmonie met de natuur, is eigenlijk zo eenvoudig en natuurlijk, dat iedereen dat diep in haar/zijn hart wel zou willen.

meditatie, minder en niet eten, ecodorp

We willen een kleinschalig ecodorp ontwikkelen, in of dichtbij Utrecht, met zingeving, aandacht voor elkaar, meditatie, muziek en weinig naar niet meer eten. Mensen die ons willen bezoeken zijn welkom om iets mee te maken van onze manier van leven en kunnen ook een paar dagen of langer verblijven.

We hebben een unieke manier van leven met ons '24uurmetelkaarzijnleven'. Het is belangrijk om zo min mogelijk concessies te doen, zodat we kunnen laten zien wat er mogelijk is als je 10 jaar met 4 mensen 24 uur samenwoont en samenwerkt.

Het zoeken naar genezing, fysiek, emotioneel, psychisch en spiritueel bracht vlinders op ons pad, die om onze hoofden vlogen en ook op mijn hand kwamen. We hebben 5 jaar muzikale ontmoetingen gehad met oudere mensen in verzorgingshuizen, kinderen op scholen en baby's en peuters in kinderdagverblijven.

In 2014 zijn we gestopt met alle muzikale activiteiten en subsidies aanvragen om meer aan onszelf toe te komen. We zijn gaan mediteren en meer gaan zingen. We doen een 8 dagen proces om voeding los te gaan laten, de eerste stap van een lange weg naar minder eten en drinken. We nemen de tijd, geen haast hebben is heel belangrijk in het ontwikkelen van nieuwe wegen. We begrijpen en ervaren steeds meer dat eten een verslaving is. Ik help, breng ons elke dag weer bij elkaar en we helpen elkaar, wat we ervaren als een bijzonder geschenk in ons leven. 

Een video op YouTube van een opname thuis in de woonkamer van ons 4-stemmig zingen van 'I AM Light' op 29 september 2016 met foto's van een prachtig geel avondlicht op 25 september. 

     I AM Light 29 september 2016

Het dagelijks telefonisch contact met mijn moeder ervaar ik en ervaren wij als een dierbaar geschenk. Ik heb de luidspreker van de telefoon aan zodat we samen kunnen luisteren en meeleven. 














Ik maak me zorgen en gun niemand haar pijn en eenzaam en onbegrepen zijn, maar ontdek en ervaar ook de kracht van het (overstijgende) geestelijke contact.

Ik heb mijn moeder de afgelopen drie maanden niet mogen zien vanwege mijn vader, die niet wil dat ik over de 9 medicijnen praat die mijn moeder al 25 jaar slikt! Gelukkig is na een jaar ruzie het ergste medicijn, de statines, gestopt, een cholesterolverlager die eiwitten vernietigt.

Dat is één van de redenen dat ze nog leeft. Ook het contact met mij is daarin heel belangrijk, omdat ik alles met haar bespreek. Ik vertel haar hoe er met haar wordt omgegaan, hoe ze dement wordt verklaard, hoe mijn vader met mij omgaat. Ze vindt het allemaal erg om te horen, maar moedigt me steeds aan om op een zachte manier vol te blijven houden en door te gaan met positiviteit inbrengen. Ze vindt dat mijn vader moet bijdraaien en vindt het onbegrijpelijk dat hij zo onaardig doet en mijn huisgenoten wil uitsluiten. 

Heel bijzonder dat we er samen nog over kunnen praten. Ze vraagt altijd hoe het met ons gaat en vindt het heel fijn om met ons mee te kunnen leven. Ze laat ook weten dat ze dankbaar is dat ze nog leeft en ook dankbaar is voor het contact met ons. Ze wil graag dat wij met ons vieren langskomen, maar dat wil mijn vader (nog) niet. 

In die tijd overlijdt ook plotseling een broer van mij. Ik 'mocht' een uur langs komen, maar daarna weer welen niet. Na drie maanden ruzie en volhouden en blijven praten met mijn moeder is het is al een wonder dat ik na drie maanden weer een keer langs ben geweest om mijn moeder een fotoboek te geven dat ik voor haar heb gemaakt.

Ik ben ook voor mijn moeder door een diep dal gegaan en heb veel minachting en kwaadheid van mijn vader over me heen gekregen. Maar ik ben heel blij dat ik wel bespreekbaar heb durven maken dat medicijnen slecht zijn. Wat ze ook doen, ze weten nu dat er ook iets anders mogelijk is. Als mijn moeder steun zou krijgen, zou ze vandaag nog willen stoppen met de medicijnen. Maar tegen mijn vader en de huisarts ingaan is bijna onmogelijk. Ze is helemaal afhankelijk van de zorg van mijn vader, omdat ze (mede) door de medicijnen bijna niet meer kan lopen. Eiwit afbraak betekent spierafbraak en celafbraak in de hersenen, dus ook geheugenverlies en dementie, heel verschrikkelijk.

Het is een fabel dat cholesterol omlaag zou moeten. Juist voor oudere vrouwen is een hoge(re) cholesterol een teken van levenskracht.

de foto's van het fotoboek voor mijn moeder staan in dit artikel en heb ik op 20 september ook op mijn facebook pagina gedeeld: facebook pagina Leonoor