Leonoor deelt


In

Leonoor deelt

schrijf ik over mijn levenservaringen, onze woongroep Contact & muziek, ons sociaal bewustwordingsproces, muziek, de overstap die we maken naar lichtvoeding, contact met mijn ouders, het overlijden van mijn broer en een jaar later mijn zus, die 11 jaar bij ons heeft gewoond, mijn gedachten over het leven en dood, contact met andere dimensies en vlinders.
We leven in een waanzinnige maatschappij, waar mensen die problemen als slechte voeding, bestrijdingsmiddelen, de afschuwelijke werkingen en gevolgen van medicijnen en vaccinaties bespreekbaar maken, het zwijgen wordt opgelegd en hun leven zelfs niet meer zeker zijn.

Zolang we niet onze twijfels, ervaringen en problemen met elkaar gaan delen kan de macht van geld, bezit, wapens, chemische middelen, voedselindustrie, de farmaceutische industrie, in ons leven heel veel schade aanrichten.

Als we bezig gaan met liefde, delen, mediteren, muziek maken, zingen, openstaan voor andere dimensies, openheid, praten, schrijven, contact met elkaar, ook via internet, zoeken naar andere, nieuwe en oude wegen met elkaar verbinden, natuurlijke manieren van leven, genezen, ons leven een positieve wending geven, komt er liefde, bijzondere ervaringen en wonderen in ons leven.


Ik ben heel dankbaar dat ik dit kan delen met mijn huisgenoten Marthe en Erik. We zijn elke dag dankbaar voor ons prachtige, moeilijke leven en de diepe verbondenheid met elkaar. Op onze website www.contactmuziek.nl kun je veel over onze bijzondere leven lezen, zien en luisteren.


zaterdag 21 mei 2016

21 mei 2016 bijzondere ontmoetingen, spontaniteit en samenvallende data op gemeenschappelijk wonen dag


Vandaag 21 mei 2016 een heel bijzondere dag gehad met bijzondere ontmoetingen. Wij deden mee met een open dag van gemeenschappelijk wonen. 

Maarten, een neef van de vader van Erik, met wie Erik via Facebook contact had gekregen, stond ineens voor de deur. 

Door het contact met Maarten is Erik erachter gekomen dat hij nog 40 familieleden heeft in Canada. Twee zussen van zijn opa (van de kant van zijn vader) zijn na de oorlog naar Canada geëmigreerd.


Even later werd er weer gebeld. Het was Claartje, een studievriendin van Erik.



Marthe kende haar ook van Yoga.




Een libelle kwam op het overhemd van de neef zitten, op het pakje shag. 

Erik zijn vader is overleden aan keelkanker en we dachten allemaal door mijn contact met vlinders, vogels en libelles dat het de vader van Erik was. 

Even later zei Maarten of is het mijn vrouw die drie jaar geleden is overleden. Op het moment dat hij mijn vrouw zei, kwam het koolwitje aangevlogen. 

We kwamen achter heel veel synchroniciteit: 

De vrouw van de neef is overleden, 
de vader van Erik is geboren op 23 juni.

Marthe is geboren, 
de vader van Erik is overleden op 30 mei.

Erik is jarig op 25 november, maar dat verhaal komt nog. 

Kinderen uit de buurt belden aan de deur, op zoek naar kartonnen dozen om iets van te maken. Ik vertel hen dat wij als volwassenen vaak niet meer creatief of spontaan zijn als kinderen en vraag of ze weten wat die woorden betekenen. Creatief weten ze wel, maar spontaan niet. 


Ik vertel dat spontaan is als je zomaar aanbelt en vraagt of mensen kartonnen dozen hebben om er iets van te maken. Ik zeg volwassenen komen bijvoorbeeld om geld te vragen, te collecteren, voor een goed doel, maar komen niet zomaar aan de deur.

Even later zijn ze weer terug met de vraag of ik een heitje voor karweitje hebt.

Ik vertel hen over de libelle en de vlinder die net in onze tuin zijn geweest en laat mijn boek over het contact met vlinders zien. 


Ik vertel ook dat vlinders soms naar ons toekomen als boodschappers van mensen die overleden zijn. 
Peer zegt dat hij, als ik het zo vertel, wel gelooft dat het zo is. 

Dan vertelt Ezra dat haar overgrootmoeder is overleden op haar verjaardag op 25 november, ongelooflijk, dat is ook de verjaardag van Erik! 


Ik vraag of ze dat ook willen komen vertellen aan ons in de tuin of dat zou mogen van hun ouders. 

Ze willen wel even naar onze tuin. Volwassenen en kinderen met elkaar verbinden, vind ik erg leuk en belangrijk. Ik vertel aan Erik dat Ezra net vertelde, dat haar overgrootmoeder overleden is op 25 november, op zijn verjaardag. Dan zegt Erik: Mijn overgrootmoeder was ook jarig op 25 november!


Erik, Ezra en de overgrootmoeder van Erik zijn jarig en de overgrootmoeder van Ezra is overleden op 25 november! 

Wat een toevalligheden zomaar op een gemeenschappelijk wonen dag! 

Ik heb de kinderen verteld dat kinderen te weinig gezien en gewaardeerd worden, ons volwassenen veel te vertellen hebben en andere dingen zien 

Kinderen helpen ons weer te herinneren aan wat wij soms helemaal kwijt zijn geraakt: spontaniteit, verbazing, blijheid, openheid, vragen mogen hebben en durven stellen. 
Kinderen zijn nodig om ons weer bij eenvoud te brengen, uitleggen wat we doen op een logische manier. 

Ik heb verteld dat toen ik veel alleen was, kinderen vaak hebben aangebeld en ik daar nu nog blij me ben en me daadoor minder eenzaam heb gevoeld. Ook al waren het nu andere kinderen, ik vond dat heel fijn om een keer met kinderen te kunnen delen hoe belangrijk kinderen zijn.  


Maarten zou er ook nog eens over nadenken of hij niet kon stoppen met roken. 



Hij wilde graag meer lezen over gezondheid, sappen. Leonoor heeft hem informatie en de foto's opgestuurd. Hij vond ze erg mooi en mailde dat hij het ook een bijzondere middag had gevonden.


woensdag 18 mei 2016

Langzaam spelen geeft verdieping


3 mei 2016 - reactie op leuk filmpje over fietsen met een stuur dat andersom werkt, als je naar rechts draait gaan de wielen naar links en andersom. Erg leuk en interessant hoe moeilijk het is om jezelf op een andersom werkend stuur te leren fietsen.


Voor mij als musicus te vergelijken met het strijken of tokkelen op muziekinstrumenten. Ik was violiste en speel geen viool meer. Ik heb toen wij als woongroep Contact & muziek in 2006 met elkaar gingen wonen mezelf en mijn drie huisgenoten viola da gamba en luit leren spelen. Wij spelen drie Canzones, polyfonische (canon-achtige) muziek uit de renaissance uit 1605, van de Italiaanse componist Giovanni Domenico Rognoni. Canzone is een zangstuk, cantare betekend in het Latijn zingen. Het is de kunst om zo op te spelen dat het lijkt alsof we zingen op onze instrumenten.

Op welke instrumenten deze muziek wordt gespeeld is vrij. Het kunnen vier strijkinstrumenten, vier tokkelinstrumenten of vier blaasinstrumenten zijn, of een mix. Van hoog naar laag zijn de vier stemmen: sopraan, alt, tenor en bas. Wij spelen de canzones met vier viola da gamba's of op onze vier luiten, twee zacht klinkend instrumenten uit de renaissance, zachte en heel verfijnde instrumenten uit de klassieke muziek. 
 
Onze instrumenten zijn speciaal voor ons gebouwd. Het viola da gambakwartet in Israël door Amit Tiefenbrunn en ons luitkwartet in Nederland door Carel Huiskamp, zie ook onze website www.contactmuziek bij het onderwerp instrumenten.


De viola da gamba is een strijkinstrument met 6 snaren met fretten (vakjes om de vingers van je linkerhand op te plaatsen). Gamba is Italiaans voor been, dus beenviool, je houdt het instrument op schoot of tussen je benen. Zuiver spelen lijkt vanwege de fretten makkelijk. Maar echt zuiver spelen is heel moeilijk dat moet je leren horen en is een proces van jaren. Als je gaat samenspelen moet je op elkaar leren afstemmen, elke toon kan iets hoger of lager zijn dan de fretten, een heel precies werk. Ik ben begonnen om met heel veel aandacht en liefde elke noot elke samenklank met elkaar te gaan horen, af te stemmen en echt zuiver te maken. Soms bleven we een toon een minuut aanhouden totdat ik zeker wist dat we het allevier gehoord hadden dat de klank zuiver was geworden.

Door onze intense manier van samenwerken kan ik dit met mijn huisgenoten noot voor noot doen. Dat kan echt nergens. Niemand wil zo vaak dezelfde noten spelen, hetzelfde muziekstuk spelen. Ik had ook nooit gedacht dat wij 9 jaar al dezelfde 2 of 3 stukken zouden spelen zonder dat het maar één keer verveelt. Voor een musicus een haast ondenkbaar idee, maar het gebeurt toch. We doen daardoor iets wat helemaal nieuw is. Herhalen terwijl het geen herhalen is, muziek als meditatie, terwijl het geen meditatie is. 
 
De muziek is diepgaand genoeg om mee te nemen en mee te gaan met onze veranderingen. Heel bijzonder om zo precies bezig te mogen zijn met muziek leren horen en voelen. 
 
De canzones speelden we 9 jaar geleden 5-7 minuten. Door onze manier van samenwonen en samenwerken en mijn zoektocht naar eenvoud, rust zijn we steeds langzamer gaan spelen. Nu doen we er 23-28 minuten over! Een omgekeerde weg. Als musicus leer je om langzaam te studeren om uiteindelijk in tempo een stuk te kunnen spelen, eerst langzaam en dan snel. Ik heb heel veel noten gespeeld en jaren moeten afkicken zoals ik dat noem om van het snel spelen af te komen. Dacht ik na 4 jaar dat we met rust bezig waren, schrok ik twee jaar later van de haast van de opname. Eigenlijk begint de muziek nu 'pas' de rust te krijgen die ik zocht. 
 
Zonder te (kunnen) weten wat ik zocht en waar we naar toe zouden gaan ben ik 10 jaar geleden begonnen om Marthe, Erik en mijn zus Jeannette mee te nemen om op een nieuwe en rustige manier muziek te maken. Met als enig uitgangspunten ontspanning, rust en zuiverheid. Ik wist dat het genoeg was dat één van ons weet wat zuiverheid, ontspanning en rust is, voldoende ervaring en kennis heeft om dit proces te begeleiden en met elkaar door te maken. Heel bijzonder leerproces ik leerde net zoveel als de anderen. Door hen mee te nemen in een voor iedereen onbekend en voor mij alleen maar idee dat ik muziek wilde maken met dienstbaarheid en bescheidenheid. 
 
Ik had zoveel last gehad van ego, starheid, optreden, spanning, presteren dat mijn wens om het anders te doen enorm was. Ik had zelfs getwijfeld of muziek wel iets was. De anderen vonden het altijd fijn om muziek te leren en met muziek bezig te mogen zijn. Daardoor ben ik steeds minder gaan twijfelen en meer van overtuigd geraakt dat ons muziek maken ook echt iets is. De reacties van mens als we spontaan iets latten horen hebben ons altijd gestimuleerd om door te blijven gaan met muziek maken. Een jonge die voor een collecte aan de deur kwam en met hem in gesprek raakten kwam ook luisteren samen met een vriend h even binnen om te luisteren naar ons zingen. Hij zei:  

Als jullie muziek maken verdwijnt alle negativiteit. 
 
Het op deze vernieuwende manier met muziek bezig (mogen) zijn is een diep helende ervaring, een kracht, waarvan de werking nog een onontgonnen gebied is. 'Eenvoudige' muziek op een heel diep niveau een prachtige combinatie vind ik zelf.

Deze manier van leven en muziek maken is een antwoord op alle virtuositeit, ego, laten zien wat je kan, indruk willen maken wat in het muziek maken overal aanwezig is. Ik heb een hele weg in afgelegd en ben daar elke dag mee bezig mezelf en mijn huisgenoten in mee te nemen. 
 
Zonder ego spelen is als niemand meer met presteren bezig is of fouten maken en we samen kunnen genieten van het fysiek bezig zijn, het strijken en naar jezelf en de anderen luisteren. Elke dag opnieuw ervaren we wat het op een meditatieve manier muziek maken uit de renaissance ons doet. Het is werken en samen zijn, wakker, helder, rustig, eenvoudig en intens. Het belangrijkste is het gevoel van samen. 


Door steeds langzamer te spelen komt er verdieping en gaat de muziek steeds mooier en zuiverder klinken. Het voelt als een soort inslijten in je gehoor, je geheugen, je gevoel, motoriek. Ik heb vaak het beeld, een gevoel van steen of rotsen, harde materie die wij door samen te spleen zachter en gladder maken, letterlijk glad strijken. Het vraagt een enorme concentratie en coördinatie en rust om uit het hoofd zonder fouten 25 minuten te spelen. 

Maar de inspanning wordt in de loop der jaren ook steeds meer ontspanning. Dat is waar ik naar toe wil dat de concentratie en ontspanning is en dus ook een diepe ontspannende werking heeft op de mensen die luisteren.

Ik maak ook steeds de verbinding met mediteren. Mediteren is voor mij net zoals hoe ik muziek (wil) maken zoveel mogelijk luisteren naar je lichaam, ontspannen en dieper zakken in je lichaam, terwijl je aandacht hebt voor je uitademing. Dan langzaam inademen terwijl je op een rustige en ontspannen manier weer iets inademt. Daarna ga ik weer langzaam uitademen en verder met dieper zakken in mijn lichaam. Zo kom ik in een steeds diepere ontspanning. 
 
Net als bij het mediteren we soms in slaap vallen, gebeurt dat door het heel langzaam spelen soms ook bijna. Maar dat wordt steeds minder, het bijna in slaap vallen, is steeds meer een wakkere, actieve ontspanning aan het worden. Er gebeurt veel bij iedereen. Ik krijg soms mooie inzichten en gedachten over iedereen hoe iedereen bezig is met leren luisteren en openstaan. De anderen krijgen meer beelden vanuit soms heel andere dimensies. We weten nog half (een honderdste, een duizendste van) wat er allemaal mogelijk is als je naar een andere bewustzijnslaag gaat, door meditatie of door muziek maken. 
 
Bij elke stap om langzamer gaan spelen (te lopen), komt er eerst chaos en disbalans (wankelen). Iedereen is zijn (schijn)zekerheid kwijt. We leren de muziek opnieuw kennen. Kende je het eerst op motoriek, of alleen je eigen noten, komt er steeds meer ruimte om ook de anderen te horen. Samen zuivere klanken maken is heel helend en voor iedereen bijzonder om te mogen ervaren en te voelen. Om daar echt aan toe te komen vraagt heel veel rust.

Zodra het onzuiver is, ga ik zachter spelen, zodat de anderen zichzelf en elkaar beter kunnen horen. Heel bijzonder hoe we zo op elkaar zijn afgestemd dat iedereen direct reageert en ik hoor dat iedereen de toon bij kan stellen en het zuiver(der) wordt. Door steeds iets langzamer te spelen komen er meer details naar boven. Zo maken we ons de muziek eigen op een steeds dieper niveau. 
 
Zo intensief als wij met elkaar wonen, werken en muziek maken kan en gebeurt nergens. Dit kan alleen, omdat we elke dag samenzijn en samen alles mogen ervaren, bespreken en doormaken. Een heel bijzonder leven(sproces). 
 
Dat is allemaal natuurlijk ook te horen in de opnames die wij maken. We oefenen bijna dagelijks een paar uur en nemen de muziek ook op. Daarna luisteren we ernaar, heel fijn om dan weer met afstand naar onszelf te kunnen en mogen luisteren. De lijnen en bogen van de melodieën van de polyfonie (canon-achtig) beginnen steeds beter hoorbaar te worden.

We spelen op de viola da gamba's (gamba is Italiaans voor been) op darmsnaren (van schapen). Darmsnaren zijn een natuurproduct en totaal anders van klank en vragen een andere manier van spelen dan de moderne met aluminium omwonden darmsnaren. De meeste mensen die viola da gamba spelen gebruiken voor de laagste twee van de zes snaren aluminium omwonden darmsnaren.

Ik heb ook voor de laagste snaren bewust gekozen voor de zoals dat genoemd wordt kale darmsnaren. Bijna iedereen raadde het af omdat het te moeilijk zou zijn, omdat de snaren moeilijker aanspreken. Het bleek heel erg mee te vallen en eigenlijk zelfs helemaal niet zo te zijn. In tegendeel is de klank zo mooi en rustig dat het alleen maar een kwestie blijkt van trager aanstrijken, wat juist weer wonderbaarlijk aansluit met hoe wij bezig zijn. De warme tonen zijn erg mooi en klinken veel dieper dan de aluminium omwonden darmsnaren. 

Weer een van de ideeën die in de werkelijkheid anders blijken te zijn. Je eigen gevoel volgen. Er blijken dan altijd wel weer mensen te zijn die ook op de lage snaren op kale darmsnaren spelen ook kunnen vertellen waar ze die snaren gekocht hebben. Waar een wil is, is een weg en alles wat je kunt bedenken is wel ergens te vinden op de computer in je eigen huiskamer. 
 
Het karakter van de muziek komt door de diepte en het op een natuurlijke manier resoneren van de darmsnaren veel meer tot zijn recht. Er zijn ook tennissers die spelen met snaren van darm waar mensen meer met gevoel mee kunnen spelen, maar ook het weer meer van invloed is. 
 
Omdat darmsnaren (van schapen of geiten) erg gevoelig zijn voor temperatuur en vochtigheid, moeten we onze snaren vaker stemmen, vooral als de temperatuur of vochtigheid verandert, na een koudere of warmere nachten of de overgang van thuis naar een andere ruimte die veel warmer of kouder is. Door het tijd nemen om de instrumenten te stemmen en dat ook uit te leggen begrijpen mensen meer wat ervoor komt kijken om op deze instrumenten te spelen. In een tijd van grote technologische ontwikkelingen is het ook fijn om mensen weer in contact te brengen met muziek en instrumenten uit de renaissance. 
 
Voor het stemmen gebruiken we moderne stemapparaten. Zo kunnen we een speciale stemming inprogrammeren, de in de renaissance heel populaire middentoonstemming waarbij de middelste toon, de grote terts van een akkoord heel zuiver klinkt. Een akkoord (drieklank) heeft een grondtoon (1e toon) een grote terts (3e toon) en een kwint (5e toon) Die zuivere grote terts is erg mooi om te horen, bijna elk muziekstuk uit de renaissance eindigt met een akkoord met de grote terts in het midden, liefs Leonoor


maandag 16 mei 2016

Hoe gaat het met je zus Jeannette


16 mei 2016 De vraag die iemand mij stelde, hoe is het met je zus Jeannette, is voor mij een uitnodiging, aanzet en inspiratie om iets op te schrijven over waar wij met ons vieren mee bezig zijn. 

Het gaat beter met Jeannette. Zij begint meer tot zichzelf te komen en iets meer te praten. Het is een enorm proces geweest om haar te doen geloven dat ze door zich zo af te zonderen, omdat ze nooit heeft gepraat en heeft willen praten, een manier van leven heeft ontwikkeld om geen (enkele) onzekerheid toe te hoeven laten. Ze keek op andere mensen neer en had zichzelf heel hoog staan. Het niet praten, zwijgen, geen eigen waarneming hebben, alles overnemen van anderen en alleen maar iets zeggen als een ander iets zegt, heeft haar geen goed heeft gedaan. 

Maar kom er maar eens achter dat het zo is, of als ik dat zeg, geloof maar dat het zo is. Voor mij was het niet makkelijk om haar te doen geloven dat ze zo afgesloten was, dat ze bijna geen contact met zichzelf had, met haar gevoel en gedachtes, met haar ziel en nauwelijks wist wie ze was. Ze had nooit over zichzelf nagedacht, twijfels gehad of vragen, ze liet zichzelf niet zien en bleef achter geslotenheid verborgen.
Ik zou daar alleen nooit doorheen zijn gekomen en heb Marthe en Erik ook nodig gehad om te zien hoe zij het contact met Jeannette ervaarden en met haar omgingen en het niet raar was dat ik zo geleden had onder haar gesloten zijn. De weg naar openheid is niet makkelijk, het vraagt jezelf willen zien zoals je echt bent, niet meer en niet minder, je niet beter voordoen dan je bent. Het samen wonen en werken is voor ons een kans om elkaar te helpen in bevestigen en benoemen hoe we elkaar in het contact ervaren. 

Elke keer weer (durven) zeggen: Je zwijgen is niet fijn, niet gezond en voor een ander, voor ons naar om te voelen. Dat blijven zeggen is als een soort van homeopathie voor de ziel om de weg naar geslotenheid af te sluiten en de weg naar openheid heel langzaam te openen. Het voelt voor mij alsof we, waar je normaal pas na je dood aan toekomt, nu (al) mee bezig mogen zijn. Ik had daar ook een enorm verlangen naar. Tegelijkertijd voelt het zo normaal dat ik me in de 12 jaar dat ik alleen was me heel vaak heb afgevraagd waarom nog te wachten tot iemand dood is of ik zelf dood ben, waarom zou ik nu niet bezig zijn met waar ik echt mee bezig wil zijn. Ik heb door mijn louterings-, zuiverings-, helings- en bewustwordingsproces, zonder me dat toen te beseffen, een enorme ruimte gecreëerd als voorbereiding om daar met ons vieren verder mee te kunnen gaan. Ik had een huis, een tuin, een ruime woonkamer met veel zon, een mooie plek om met vier mensen te kunnen leren samenwerken, samenleven en muziek maken. 

We hebben met ons vieren de mogelijkheid zonder verplichtingen van een baan een nieuw leven te creëren en onze eigen tijd in te delen. We wonen in Nederland, geen oorlog, geen dictatuur. De problemen die we in Nederland hebben zijn ook groot, maar we hebben de vrijheid om onze eigen keuzes te maken. We praten met ons vieren over de problemen die er zijn door medicijnen, vaccinaties, voeding, overconsumptie, roken, drinken, tv, seksualiteit zonder liefde. We vragen ons af, ontdekken, ontwikkelen hoe je met elkaar om wilt gaan, hoe je je tot elkaar wilt verhouden, waarom we op aarde zijn, of er leven is na de dood, ervaren contact met overledenen, met andere dimensies, met dieren en ervaren  (hoge) trillingen van bloemen, planten, kleuren en muziek.

Ik heb conservatorium viool mogen doen, kennis en ervaring meegekregen over muziek en de ervaring om op hoog en diep niveau een instrument te leren spelen, daarin je lichaam leren kennen en met spanning en zenuwen om leren gaan. Vioolles geven aan kinderen en volwassenen vanaf dat ik 18 jaar was, heeft me veel kennis, ervaringen en inzicht gegeven. Zien hoe andere volwassenen en kinderen viool spelen en de juiste aanwijzingen geven die echt helpend zijn is een mogelijkheid om jezelf en de ander te leren kennen. Ik ben daar heel dankbaar voor en ik heb het altijd heel fijn gevonden om mee bezig te mogen zijn. De ervaring van het lesgeven, de vreugde om iemand iets mee te geven heb ik over kunnen brengen op Marthe, Erik en mijn zus Jeannette. 

Het alleen door een diep proces gaan heeft mij een kracht gegeven om drie mensen te gaan helpen om ook echt contact met zichzelf te gaan maken. Hen helpen en mezelf blijven afvragen en onderzoeken wat is echt, wat is onecht, was daarin heel belangrijk. Heel fijn om op een diep niveau met elkaar contact te maken, moeilijkheden aan te gaan en door te maken. Hoe moeilijk ook, het was nooit zo moeilijk als de eenzaamheid en het onbegrepen voelen waarin ik zelf het proces had doorgemaakt. 

We zijn altijd samen, dat maakt eigenlijk alles zo licht als een veertje, de grootste moeilijkheden worden lichter dan de eenvoudigste dingen alleen doen. Ik vond alles verschrikkelijk de 16 jaar dat ik alleen woonde: alleen koken, eten, de afwas, de tuin, voor mezelf zorgen. De wens om niet (meer) alleen te zijn heb ik zo diep doorleefd dat ik nu elke minuut dankbaar ben dat ik niet meer alleen ben en hoef te zijn. Het lijkt soms een natuurlijke logica en natuurlijke wet dat na regen zonneschijn komt. Er komt aan alle ellende een eind als je het maar helemaal doormaakt, dan voel je het, dan ervaar je het en weet je hoe je erdoorheen kan komen en los kan laten. Dan heb je die ervaring zo doorleeft dat eenzaamheid (bijna) geen vat meer op je heeft. Net als de rups die vlinder wordt, de cocon af kan leggen, zo kan je als mens een transformatie doormaken van onbewust naar bewust leven, van alleen naar samen.  

Er wordt wel gezegd dat je precies krijgt wat je aan kan aan ervaringen. Ik geloof dat dat ook weer een soort van logica is. Je trekt dat aan wat resoneert, wat bij je past. Ook al heb je dezelfde ervaring, iedereen kan er  door je eigen waarnemingen en leerproces daarin, op zijn of haar manier iets van leren. De één ziet hoe mooi een ecologisch huis is gebouwd, de ander ziet hoe de mensen terwijl ze bouwen met elkaar omgaan, weer een ander kijkt naar het bouwmateriaal, de gereedschappen die gebruikt zijn en weer een ander ziet de subsidie mogelijkheden. Door het wonen en altijd kunnen praten met ons vieren hebben we vaak mogen ervaren dat we met 8 ogen en oren kijken en luisteren, we met elkaar veel weten, zien en onthouden. Als we naar huis gaan kunnen we altijd praten over wat we hebben meegemaakt en ervaren, iedereen heeft weer wat anders gezien, maar ook hebben we allevier dezelfde dingen gezien. Omdat ik heel veel benoem, uitleg, laat zien, beleven we wat we meemaken heel intens en in het moment zelf. Elke ontmoeting is een ervaring die we met elkaar delen. De verwerking is veel korter dan als je alleen bent.

Door de intensiteit van het met elkaar leven lijkt een dag later soms een week later. Het samenwonen is een ongelooflijke kans om met zingeving, met contact, communicatie, samenzijn bezig te mogen en kunnen zijn.

Jeannette kon dagen zwijgen. Aan het einde van de dag, kwam er soms een kleine opening in de geslotenheid, die ze haar leven lang had opgebouwd. Maar ik moest ongelooflijk goed oppassen. Elke beweging die ik maakte was voor haar al een uitnodiging om te reageren en niets uit zichzelf te hoeven doen. Geen eigen mening, geen eigenheid zou haar hele leven doorgegaan zijn, als ik niet met haar was gaan praten. 

Ik had zoveel onder Jeannette geleden dat ik, nadat ik zelf door een diep dal was gegaan, de enige in haar leven was, die diep gevoeld had hoe zij zich buiten contact had gehouden en kon houden. Zij had zich hard naar mij opgesteld en ik wilde dat niet langer accepteren en ben begonnen om daar wat aan te gaan doen. 

Het is voor mij ook een leerproces om te zien dat iedereen is zoals hij of zij is, wil zijn, ook al weet je dat het anders kan, toch kun je niet verder zijn dan je bent. Jeannette had 17 therapeuten gezien, die niets hebben gedaan. Eén therapeut, van we ik dacht dat hij heel misschien iets zou kunnen doen, zei dat hij er niet aan wilde beginnen, omdat ze niet op eigen benen stond. Toen ik met Jeannette begon te praten was het letterlijk zo dat pas als ik een stap zette, zij ook een stap deed. Nooit uit eigen beweging. Tegelijkertijd had ze een heel zelfverzekerde houding daaroverheen opgebouwd, een masker van alles weten en alles onder controle hebben. De onzekerheid, de paniek eronder kon er niet zijn en wilde ze ook niet laten zien.

Allemaal begrijpelijk, maar dan zou ze nooit zichzelf worden. Dus moest ik niet accepteren dat ze niets zei of wilde laten zien en bleef ik doorgaan met openingen vinden en door te prikken wat niet klopte. Omdat ik zelf door zoveel lagen heen was gegaan, wist ik waar het over ging en kon ik helpen. Dan was Erik weer kwaad en onredelijk, dan Jeannette, soms juist Marthe. Kortom een voortdurend proces en beweging. Het blijft in balans en gaat net goed omdat dan Erik mij helpt met Marthe aan te spreken, dan Marthe weer helpt om Jeannette aan te spreken. Soms sta ik alleen, maar meestal ben ik samen of met ons drieën. Heel soms zijn we met ons vieren, dan zijn we echt blij.

Jeannette is gaan schrijven over haar leven en de invloed die haar vader en mannen op haar hebben gehad. Hoe ze als meisje door aanpassen en presteren als onberispelijk werd gezien, op haar tenen liep om aan verwachtingen te voldoen. Ze kon nooit aan zichzelf toekomen, over haarzelf nadenken, alleen maar is doorgegaan en doorgegaan. Ze had veel vrienden, weinig contact en wilde met mij geen contact en liet mij links liggen, toen ik het moeilijk had, terwijl we daarvoor 6 jaar in een woongroep hadden gewoond in Lunetten. 

Toen ik na 12 jaar diep in mezelf onzekerheden, twijfels, verdriet, kwaadheid, pijnlijke ervaringen had toegelaten en ik bijna gek werd dat Jeannette geen contact met mij wilde, ben ik tegen alle kwaadheid in, die ik van haar voelde, toch op haar verjaardag naar haar toegegaan. Ze was tot mijn verbazing niet kwaad, maar zelfs blij en verrast. Toen is langzaam een nieuw contact ontstaan. Ik heb gezegd, dat ik niet meer wilde dat zij mij nog langer meed en ik haar wilde gaan helpen. 

Ik had bijna zelfmoord gepleegd, maar omdat ik het idee te erg vond dat misschien wel een paar dagen niemand zou weten dat ik niet meer zou leven, heb ik het niet gedaan. Kinderen bleven me zoeken en hoe verdrietig ik ook was, ik wilde er voor hen zijn en mezelf die kans geven iets nieuws te ervaren. Ik zag kinderen als een verademing in mijn verschrikkelijk eenzame periode, waar geen einde aan leek te komen. Ik had alles in mezelf onderzocht, maar nu was het genoeg geweest en wilde ik mijn zus gaan helpen. 

Dat werd 16 jaar geleden in 2000 het begin van een heel bijzonder proces, waar Jeannette ongelooflijk veel op mij heeft afgereageerd aan kwaadheid waar zij mee zat en vaak nog zit. Voor mij een kans om met haar om te gaan vanuit een nieuwe positie, niet als jongere onwetende zus, maar vanuit een doorleefd bewustwordingsproces. Omdat ik zelf door heel veel pijn, verdriet en kwaadheid was gegaan en ik veel had gevoeld van haar, wist ik dat ik mijn zus kon helpen. Maar omdat zij ook door mijn ouders heel erg als oudste kind werd gezien, was dat een heel moeilijke positie. Ik mocht eigenlijk bijna niets, maar wist bijna alles. Nachten en nachten heb ik me zo goed en kwaad als het ging door onvoorstelbaar veel kou heengewerkt. Mijn ouders waren soms heel kwaad op mij, dat ik me met haar ging 'bemoeien'. Zij heeft dat allemaal tegen mij kunnen gebruiken, maar ik zei steeds wat je ook doet en hoe lang de nacht ook duurt ik ga door met mijn leven, ik laat me niet (meer) tegenhouden. 


Door het met elkaar gaan wonen is er naast dat er iets doorging, ook een enorme verandering gekomen. Marthe had veel meegemaakt als baby, kind en ook later veel met vrienden en vriendinnen. Erik zat met de gevolgen van een afschuwelijk leven, eenzaam en veel verkeerde dingen gedaan, drinken, roken, heel veel seksualiteit zonder contact. Zijn vader had nooit met hem gepraat, rookte en dronk heel veel en overleed op een afschuwelijke manier aan keelkanker toen hij 53 jaar was. Eén groot drama, niemand in zijn gezin heeft daar ooit over kunnen praten. Erik zat met een diepe kwaadheid en zweeg over alles. Jeannette en Erik hebben nooit willen praten in hun leven, wat niet samenging met het met elkaar gaan wonen. Marthe praatte altijd en bleef praten elke dag kwamen er verhalen los over wat ze had meegemaakt, als kind, thuis, op school en later tijdens haar studie en werk als belastingadviseur. Ik heb haar praten over zichzelf altijd aangemoedigd en als een belangrijke energiestroom niet willen verstoren. Ik vond het heel belangrijk om haar zoveel mogelijk ruimte te geven om zich (eindelijk) te kunnen uiten

Erik is na 6 jaar niet willen en kunnen praten, ziek geworden, in het ziekenhuis gekomen en kon daardoor kwetsbaarheid laten zien, een enorme verandering die ons allemaal goed heeft gedaan. Hij werd zichzelf en ervaarde dat hij het fijn vond om te praten en kon hij bijna niet meer stoppen. In die tijd leerden we jou kennen nadat we elkaar hadden ontmoet bij de crematie van de moeder van Eric een gemeenschappelijke vriend van ons. Wij hebben daar ook gezongen. 

Marthe had Erik heel veel geconfronteerd met zijn onuitgesproken kwaadheid en zo mij en Erik geholpen om zijn kwaadheid naar buiten te laten komen. Na zijn ziek zijn is Erik ook Marthe aan gaan spreken om de normen die ze hem oplegde ook op haarzelf toe te passen en zijn ze samen verder gegaan met een relatie op te bouwen. Erik kon veel meer laten zien dat hij ook blij was. Hij nam meer verantwoordelijkheid deed praktische dingen. 

Ondertussen ging Jeannette door met tekenen met kleurpotlood van muzieknoten. Tot er een moment was, een half jaar geleden dat ze niet meer verder kon. Het zwijgen kon niet meer doorgaan. Ik hielp om na jaren te stoppen met tekenen. Ze is zich meer gaan terugtrekken op haar kamer en gaan schrijven over zichzelf, over pijnlijke ervaringen. Haar zelfverzekerde houding kon ze niet meer volhouden. Ze begint haar onzekerheid meer te laten zien en ervaart haar gesloten en kwaad zijn meer als een last. Langzaam begint ze iets afstand te krijgen tot haar verleden en meer naar zichzelf te kijken. 

Haar schrijven, naar zichzelf kijken en over haar pijnlijke en verschrikkelijke ervaringen praten is voor iedereen een opluchting. Ze heeft een heel verborgen leven geleid. Nooit gepraat en een groot deel van haar emoties en ervaringen zo ontkend dat daar 6 jaar veel nachten met haar praten en nu 10 jaar met elkaar wonen voor nodig is geweest om die afgeslotenheid te doorbreken. Het contact balanceert steeds op het randje van kwaadheid, afreageren, toegeven, onechtheid, misleidingen, afleidingen, uitspelen, niet eerlijk willen zijn. Erik en Marthe helpen mij weer om me door de moeilijkheden met Jeannette niet tegen te laten houden in wat ik wil doen in mijn leven. Ze helpen me ook om er voor mijn ouders en vooral mijn moeder te kunnen zijn. 

Marthe komt ondertussen tot de ontdekking dat ze veel last heeft gehad als kind van vaccinaties en wij allemaal veel meer dan we waarschijnlijk nog beseffen. Ze is heel veel ziek geweest als kind, heeft toen ze 6 jaar was 6 weken in een ziekenhuis gelegen, jaren medicijnen geslikt, van de ene arts naar de andere meegenomen. Haar ouders, maar ook wij  hebben ooit maar enig vermoeden gehad dat haar ziek zijn een gevolg is geweest van inentingen. Ze heeft een heel ander iemand moeten zijn dan ze was. Alles moest goed gaan en gevoelens van zwakte moesten ten koste van alles onderdrukt en vermeden worden. Het is echt heel bijzonder dat wij bij elkaar zijn gekomen en Marthe, Erik en Jeannette net genoeg vertrouwen in mij hadden om te blijven en dit allemaal met elkaar mee te maken. liefs Leonoor